Rozdział 114

Przeprosiny Bena otulają mnie jak koc, wyciskając ze mnie resztki złości, które jeszcze siedziały w klatce. Słowa Marii zastępują palący ból. Każdemu należy się druga szansa, a już szczególnie jemu. Strącam kosmyk włosów, który spadł mu na czoło. Tak bardzo brakowało mi czegoś tak prostego.

— W por...