Rozdział 175

Sebastian

Kiedy zamek wreszcie kliknął, minęła prawie godzina, a moje dłonie były jedną wielką, krwawą miazgą — półksiężyce wyżłobione głęboko w skórze, tam gdzie pazury przebiły ciało i poszły dalej. Drzwi otworzyły się powoli, ukazując Lirael w moim jedwabnym szlafroku — kiedy, do diabła, zdążyła...