Rozdział 172

Poranek przyszedł z wodnistym słońcem przesączającym się przez okna. Budziłam się powoli, świadomość wracała warstwami — ciepło Sebastiana, jego równy oddech, niezwykła miękkość światła. Przez chwilę wpatrywałam się w sufit, po czym odwróciłam głowę, żeby sprawdzić zegar.

9:47.

Serce mi zamarło. S...