Rozdział 102

AUSTIN

Biegłem za Arią, przeklinając pod nosem. Jak ktoś tak mały mógł poruszać się tak cholernie szybko? Jej nogi były ledwo połowę długości moich, a mimo to pędziła korytarzem jak opętana.

To musiał być ten croissant, pomyślałem ponuro. Albo może informacja, którą Sasha tak bezceremonialnie ...