Rozdział 142 Nikołaj

Szłem w stronę ciała powoli. Nogi miałem jak z ołowiu. Każdy krok był cięższy od poprzedniego. Moi ludzie zostali z tyłu, dali mi przestrzeń na to, co miało się zaraz wydarzyć.

Ciało leżało twarzą w dół w ziemi. Czarna sukienka była podarta i uwalona błotem. Ciemne włosy rozlały się po ziemi. Jedna...