Rozdział 225

Kiedy Ethan w końcu wypuścił mnie z objęć, ujął moją twarz w obie dłonie i wpatrywał się we mnie głęboko. Złożył na moich ustach kilka pocałunków, jakby wciąż nie mógł uwierzyć, że naprawdę tu przed nim stoję.

– Jak to możliwe? – zapytał.

– Dotarło dziś do mnie coś ważnego. Im więcej czasu spędzam...