Rozdział 220

Byłem już na sto procent pewien, że wszystko ogarnia. Zwłaszcza po tym, jak ni stąd, ni zowąd zmaterializowała się tuż przede mną, drąc się na mnie wniebogłosy. Kamień spadł mi z serca – wreszcie wiedziałem, że trzyma się świetnie.

Sen wciąż nie nadchodził. Zszedłem więc do kuchni, zgarnąłem z lodó...