Rozdział 92 Ezdrasz

Ezra

Im bliżej podchodzimy do długich biesiadnych stołów, tym gęstsze robi się powietrze — od ciepła, od hałasu, od tego niskiego, jednostajnego pomruku ludzi, którzy wreszcie pozwalają sobie po prostu żyć, zamiast bez przerwy szykować się do następnej bitwy — i łapię się na tym, że wypuszcza...