Rozdział 144 Rozdział Sto czterdzieści cztery

Zostało nam ledwie kilka schodków, gdy słyszymy, jak wywołują nas po odbiór jedzenia.

– No, to się nazywa wyczucie czasu – rzuca Raikin, gdy stajemy na dole.

– Dokładnie.

Raikin uśmiecha się szeroko, obejmuje mnie ramieniem i przyciąga mocno do swojego boku. Ja z kolei oplatam go w pasie i razem...