Za późno na cofnięcie

Drzwi zatrzasnęły się z taką siłą, że żyrandol zadrżał.

Rex wpadł do swojego salonu, płaszcz wciąż wisiał na jego ramionach, a wściekłość emanowała z niego falami. Dwóch jego ludzi szło za nim, ich oczy były spuszczone jak u psów, które zgubiły trop.

– No? – zażądał, obracając się. – Powiedzcie mi...