Poranek później

Judith obudziła się z uśmiechem, który wciąż błąkał się na kącikach jej ust. Był delikatny, leniwy, taki uśmiech, który pozostaje po zbyt słodkim śnie, by go puścić. Jej wargi były obolałe, ciało bolało w miejscach, które dawno nie czuły bólu, ale nie był to ból, który sprawiał, że się krzywiła. To ...