Rozdział 22 22

Jego niezachwiany spokój nie tylko niepokoi — jest też potwornie frustrujący. Jestem dosłownie o krok od tego, żeby wyrwać sobie włosy z głowy garściami.

Zrywam się z miejsca. „Małe kobietki” z łoskotem spadają na podłogę, ale mam to gdzieś.

— Ty — wydycham, celując w niego palcem. — Używasz mnie....