Rozdział 57 57

Nie chce na mnie patrzeć. Nawet nie odwraca się w moją stronę.

— Zabierz ją ode mnie, Feliks.

Chwieję się. To cud, że jeszcze stoję na nogach. Gdyby Feliks nie obejmował mnie mocno w pasie z braterską troską, pewnie bym nie stała.

— Chodź — mówi cicho. — Zabiorę cię do domu.

Niemówiąca ani słowa ...