Rozdział 56 56

ARIEL

Krew szumi mi w uszach. Jego palce wbijają mi się w szczękę, unosząc moją twarz ku mdłemu blaskowi latarni, żeby odsłonić mi gardło w sposób zbyt celowy, bym mogła czuć się bezpiecznie. Ostry smród jego wody kolońskiej — coś piżmowego i przesłodzonego, zwarzonego ciepłem ciała — sprawia, że ż...