Rozdział 105 105

„Jedno i drugie. Oboje.” Wpatruję się w popękaną, tynkowaną ścianę. „To są... Wardowie. Po prostu Wardowie.”

Na zewnątrz pohukuje żałośnie sowa. To zabawne, jak różnie mogą brzmieć noce w zależności od miejsca. Nowy Jork tętnił neonowym życiem; Moliets-et-Maa było cichym szelestem fal szorujących o...