Rozdział 100 100

„Bliźnięta”. W głosie Saszy brzmi osłupienie. Potem wraca kąśliwość. „Dobra. Bliźnięta. Są moje, prawda?”

„Kto tak twierdzi?”

Jest tak blisko, że czuję, jak jego oddech omiata mi twarz. „Spójrz mi w oczy i powiedz, że nie są.”

Między nami faluje napięcie. Nie muszę widzieć Saszy, żeby wiedzieć, ż...