17 Book(s) Related to louis vuitton slaps kid

„Margaret...”
Robert jęknął imię mojej siostry, kiedy skończył we mnie.

Przez trzy lata żyłam jak żałosny cień Margaret.

Podarł mój list o przyjęciu na studia. Wmuszał mnie w jedwabne sukienki, które Margaret nosiła, zanim „umarła”. Wciskał mi do gardła tabletki antykoncepcyjne, a ja dławiłam się łzami.

Wszyscy mówili jedno i to samo: „Sophia, zabiłaś Margaret. Jesteś jej winna własne życie”.

Nawet moi rodzice pluli tymi słowami: „Czemu to nie ty zdechłaś?”

Przełykałam każde upokorzenie, zaciskając zęby i wmawiając sobie, że jeśli tylko wytrzymam wystarczająco długo, prawda w końcu wypłynie na wierzch. Że jeśli tylko wytrzymam, wreszcie spłacę ten dług.

Aż do tamtej deszczowej nocy, kiedy usłyszałam jej głos — głos Margaret — sączący się z telefonu z beztroską rozbawą:
„Och, kochanie, to był tylko żart. Kto by pomyślał, że naprawdę to łykną? Patrzenie, jak Sophia pełza u stóp Roberta jak pies, w moich ciuchach, udając zastępstwo... serio, to najlepsza rozrywka, jaką miałam od lat”.

Mój cały świat rozsypał się na kawałki.

Moje cierpienie było tylko elementem jej chorej gierki. Mężczyzna, którego kochałam, moja własna rodzina — wszyscy sprzysięgli się, żeby mnie zniszczyć, byle tylko ją rozbawić.

Popchnęłam drzwi do prywatnego pokoju. Na oczach wszystkich spoliczkowałam Margaret.

„Chcesz grać w gierki? Proszę bardzo. To gramy.”

Odwróciłam się na pięcie i cisnęłam w Roberta wyniki testu ciążowego, a on wyglądał, jakby zaraz miał oszaleć, próbując mnie zatrzymać.

„Robert, nie zasługujesz na to, żeby być ojcem mojego dziecka. Znajdź sobie inne zastępstwo — ja mam dość.”

Ciągła aktualizacja, 3 rozdziały dodawane codziennie.

Moja pierwsza miłość rzuciła mnie dla miliona dolarów, wpychając mnie w małżeństwo z rozsądku. Pięć lat później, kiedy próbował spotkać się ze mną znowu, mój mąż się o tym dowiedział...

Zostałam odnaleziona przez moich biologicznych rodziców tylko po to, by stać się mobilnym bankiem krwi dla ich adoptowanej córki Leili, oczekiwano ode mnie, że poświęcę się, oddając krew—nawet moje serce—za każdym razem, gdy poważnie zachorowała...
Moi rodzice mnie nienawidzili, a mój własny brat mnie odurzył, grożąc mi życiem, aby zmusić mnie do poślubienia umierającego mężczyzny jako zastępstwo za Leilę.
Straciwszy wszelką nadzieję w moją rodzinę, podpisałam umowę o zerwaniu wszelkich więzi z nimi i wzięłam dużą sumę pieniędzy na inwestycję w małżeństwo.
Czego nie wiedzieli, to że byłam tajemniczym laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny, posiadającym najnowocześniejszą technologię badawczą na świecie...

Od pierwszego zauroczenia do przysięgi małżeńskiej, George Capulet i ja byliśmy nierozłączni. Ale w naszym siódmym roku małżeństwa, on zaczął romansować ze swoją sekretarką.

W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...

Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.

George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.

Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"

Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.

Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.

"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"

George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"

"Obawiam się, że to niemożliwe."

Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."

"Czy kobieta powinna porzucić karierę, aby zostać gospodynią domową?"

Po siedmiu latach małżeństwa mój mąż zdradził mnie – nawet bliźniaki, które prawie umarłam rodząc, teraz stanęły po stronie jego kochanki.

Kiedy zdiagnozowano u mnie raka, opuścili mnie, gdy byłam nieprzytomna, aby świętować z inną kobietą.

Nigdy nie widziałam mojego męża tak delikatnego, ani bliźniaków tak dobrze wychowanych – wyglądali jak prawdziwa rodzina, podczas gdy ja byłam tylko outsiderem obserwującym ich szczęście.

W tej chwili żałowałam, że kiedykolwiek wybrałam małżeństwo i macierzyństwo zamiast moich ambicji.

Zostawiłam więc papiery rozwodowe i wróciłam do mojego laboratorium.

Kilka miesięcy później moje przełomowe odkrycia trafiły na nagłówki gazet.

Dopiero wtedy mój mąż i dzieci zdali sobie sprawę, co stracili.

"Kochanie, pomyliłem się – nie mogę żyć bez ciebie. Daj mi jeszcze jedną szansę!" błagał.

"Mamo, byliśmy głupi – ty jesteś naszą prawdziwą rodziną. Proszę, wybacz nam!" płakali bliźniaki.

[Drodzy Czytelnicy, jeśli pokochaliście tę książkę, koniecznie sięgnijcie po mój nowy polecajnik: Po romansie: zabrałam dzieci i wyszłam ponownie za mąż.]

— Lisbeth, lepiej się szybko zgodź na ten rozwód! Bo jak nie, to puszczę te zdjęcia w świat i niech wszyscy twoi fani zobaczą, jak ich ukochana gwiazda z milionami obserwujących kiedyś była obmacywana przez jakiegoś starego dziada!

— Co?! — Lisbeth Whitaker poderwała wzrok, jak rażona prądem. Serce jej na moment stanęło, a w uszach zadźwięczało. Nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała.

To mówił jej mąż. Jej mąż od pięciu lat — ten sam, który zdradził ją z opiekunką, którą sama zatrudniła, żeby się nim zajmowała.

A teraz posuwał się do szantażu, żeby wepchnąć ją w rozwód i zrobić miejsce swojej kochance.

Nowe miasto. Nowy start. Nowa szkoła. To za dużo nowości dla mnie. Nienawidziłam, że rodzice zabrali mnie z mojego domu, od przyjaciół i ze szkoły, ale czasem tak już jest w życiu. Wiedziałam, że ta szkoła nie będzie inna. Nadal będę niewidzialna. Nadal pewnie będą się ze mnie naśmiewać, a nikt nie będzie chciał się ze mną umówić, ale taka jest moja historia, bez względu na to, gdzie jestem.

Tak myślałam. Zostałam jednak wyprowadzona z błędu już pierwszego dnia, kiedy zwróciłam na siebie uwagę kogoś. Asher! Szkolny łobuz. Postanowiłam mu nie ufać, bo umówmy się, nie powinno się ufać łobuzom, bo mają złe intencje.

Ale szybko okazało się, że się myliłam, bo stał się kimś, kogo nigdy nie wiedziałam, że potrzebuję. Pokazał mi, jak żyć w sposób, którego nigdy sobie nie wyobrażałam. Stał się osobą, z którą przeżyłam wiele pierwszych razów.

Nawet gdy wydawało się, że cały świat próbuje mnie zdołować, Asher był tym, który podnosił mnie na duchu. Nikt nie mówił, że życie jest łatwe, i to prawda, zwłaszcza gdy ludzie wokół nas robią wszystko, by nas rozdzielić.

Nic, co jest tego warte, nie przychodzi łatwo.

Moje plany na lato to spędzenie go w Orlando z moją najlepszą przyjaciółką, znalezienie inspiracji do nowej książki, a także cieszenie się przerwą od domu w Szkocji. Nigdy nie planowałam spotkać nikogo, ponieważ nie jestem w miejscu, aby się z kimś angażować, a wtedy pojawia się on! Szef mojej najlepszej przyjaciółki. Mężczyzna pożądany przez wiele kobiet, ale swoją uwagę poświęca tylko wybranym. Mężczyzna o tak pięknych i jasnych oczach, że każda kobieta by omdlała, w tym ja, ale dlaczego miałby się interesować kimś takim jak ja? Nie wiem, ale okazuje się, że się myliłam, gdy zaczyna mnie lubić, a ja znajduję się pod jego urokiem. On mnie chce i zrobi wszystko, aby mnie zdobyć.

Jest zaborczym mężczyzną z nieprzyzwoitym językiem i umiejętnościami, jakich nigdy wcześniej nie spotkałam. Nigdy nie pozwalałam, aby moje hormony i pożądanie przejęły kontrolę, ale wydaje się, że za każdym razem, gdy Brandon jest blisko lub nawet na mnie patrzy, tracę wszelkie zmysły.

Sześć tygodni to nie jest długi czas, ale wystarczająco długi, aby wywrócić mój świat do góry nogami.

Rose: Zawsze byłam tym, co większość ludzi nazywa grzeczną dziewczyną. Nie twierdzę, że jestem aniołem. Nie robię tego samego, co inni w moim wieku, ale mi to nie przeszkadza. Nie potrzebuję mężczyzn, seksu ani randek. Jedno złe doświadczenie wystarczyło, aby mnie zniechęcić.

To musi być wyjątkowy mężczyzna, żeby zmienić moje zdanie. Nie spodziewałam się jednak, że tym mężczyzną będzie współwłaściciel klubu erotycznego. Jest potężnym człowiekiem z dominującymi skłonnościami. Skupia swoją uwagę na mnie od chwili, gdy tylko mnie zobaczył, kiedy odwiedziłam jego klub z moją najlepszą przyjaciółką, która potrzebowała napisać artykuł. Chce mnie i zrobi wszystko, aby mnie zdobyć. Jak mam pozwolić sobie być z Dominantem?

Jayce: Rose, piękna, niewinna Rose. W chwili, gdy wchodzi do mojego klubu, wiem, że będzie dla mnie kłopotem. Muszę ją mieć, ale jest dla mnie oczywiste, że nie miała doświadczenia z mężczyznami, seksem ani BDSM. Jestem Domem od dawna i zazwyczaj nie interesują mnie kobiety, które nie mają doświadczenia ani nie są częścią mojej społeczności, ponieważ jest zbyt wiele osądów na temat nieznanego. Jednak Rose jest inna. Potrzebuję jej. Potrzebuję, żeby była moja. I planuję zrobić wszystko, co mogę, aby dostać to, czego chcę. Widzę podekscytowanie i ciekawość w jej oczach za każdym razem, gdy jest w moim klubie lub gdy mówię o stylu życia, który mnie definiuje. Mogę uczynić ją moją idealną małą sub, jeśli pozwoli mi ją nauczyć.


Ważna aktualizacja: Ta książka została zredagowana od 1 kwietnia. Historia jest taka sama, ale niektóre rozdziały zostały podzielone, aby zmniejszyć ich koszt. Dla tych, którzy już ją przeczytali, nowy rozdział, który dodałem, zaczyna się od rozdziału czterdziestego.

Zawsze wiedziałam, że mój szef, pan Sutton, ma dominującą osobowość. Pracuję z nim od ponad roku. Jestem do tego przyzwyczajona. Zawsze myślałam, że to tylko kwestia biznesu, bo musi taki być, ale wkrótce dowiedziałam się, że to coś więcej.

Pan Sutton i ja mieliśmy tylko zawodową relację. On mną rządzi, a ja słucham. Ale wszystko to ma się zmienić. Potrzebuje partnerki na rodzinne wesele i wybrał mnie jako swoją ofiarę. Mogłam i powinnam była odmówić, ale co innego mogłam zrobić, gdy zagroził mojej pracy?

Zgoda na tę jedną przysługę zmieniła całe moje życie. Spędzaliśmy więcej czasu razem poza pracą, co zmieniło naszą relację. Widzę go w innym świetle, a on widzi mnie w innym.

Wiem, że to źle angażować się z szefem. Próbuję z tym walczyć, ale przegrywam. To tylko seks. Co złego może się stać? Nie mogłam się bardziej mylić, bo to, co zaczyna się jako tylko seks, zmienia kierunek w sposób, którego nigdy bym nie przewidziała.

Mój szef nie jest dominujący tylko w pracy, ale we wszystkich aspektach swojego życia. Słyszałam o relacjach Dom/sub, ale nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Gdy między mną a panem Suttonem robi się gorąco, zostaję poproszona, by stać się jego uległą. Jak można stać się kimś takim bez doświadczenia czy chęci? To będzie wyzwanie dla nas obojga, bo nie radzę sobie dobrze, gdy ktoś mówi mi, co mam robić poza pracą.

Nigdy nie spodziewałam się, że coś, o czym nic nie wiedziałam, otworzy przede mną zupełnie nowy, niesamowity świat.

Ostrzeżenie: Treść dla dorosłych, treść dla dorosłych i treść dla dorosłych.

"Czyj kutas sprawił, że płakałaś najgłośniej dzisiejszej nocy?" Lucien mówił niskim warkotem, trzymając mnie za szczękę i zmuszając do otwarcia ust.

"Twój," wydyszałam, mój głos zdarty od krzyku. "Alpha, proszę—"

Palce Silasa wbiły się w moje biodra, gdy ponownie we mnie wbił się, szorstki i bezlitosny. "Kłamczucha," warknął przy moim kręgosłupie. "Płakała na moim."

"Może powinniśmy sprawić, by to udowodniła?" powiedział Claude, jego kły muskały moją szyję. "Zwiążmy ją znowu. Niech błaga tym ślicznym usteczkiem, aż uznamy, że zasłużyła na nasze węzły."

Trzęsłam się, ociekałam, byłam wykorzystana — i jedyne, co mogłam zrobić, to jęknąć: "Tak, proszę. Użyjcie mnie znowu."

I tak zrobili. Jak zawsze. Jakby nie mogli się powstrzymać. Jakbym należała do nich wszystkich trzech.


Lilith kiedyś wierzyła w lojalność. W miłość. W swoją watahę.

Ale wszystko zostało jej odebrane.

Jej ojciec — nieżyjący Beta Fangspire, zmarł. Jej matka, złamana sercem, wypiła wilczą jagodę i nigdy się nie obudziła.

A jej chłopak? Znalazł swoją partnerkę i zostawił Lilith bez mrugnięcia okiem.

Bez wilka i samotna, z narastającymi długami szpitalnymi, Lilith wchodzi do Rytuału — rytuału, w którym kobiety oferują swoje ciała przeklętym Alfom w zamian za złoto.

Lucien. Silas. Claude.

Trzech bezwzględnych Alfów, przeklętych przez Boginię Księżyca. Jeśli nie oznaczą swojej partnerki przed dwudziestym szóstym rokiem życia, ich wilki ich zniszczą.

Lilith miała być tylko środkiem do celu.

Ale coś się zmieniło w chwili, gdy jej dotknęli.

Teraz jej pragną — oznaczonej, zrujnowanej, czczonej.
I im więcej biorą, tym bardziej pożądają.

Trzech Alfów.

Jedna dziewczyna bez wilka.

Bez przeznaczenia. Tylko obsesja.

I im więcej jej smakują,

Tym trudniej jest im ją puścić.

Cześć, nazywam się Kat i czuję, że powinnam coś wyjaśnić. Nie jestem ekspertką od magii i nie ma powodu, żeby tak było. My, ludzie, odkryliśmy, że magia istnieje dopiero kilka lat temu i naprawdę nie było to tak wielkie wydarzenie, jak można by się spodziewać. Istnieje, nie mam żadnej własnej magii, więc nie robi to żadnej różnicy w moim życiu.

Więc kiedy zostaję poproszona, aby być przewodnikiem dla absurdalnie przystojnego elfa, który próbuje schwytać kilku zbiegłych przestępców, zdaje sobie sprawę, że elfy wiedzą o nas tyle samo, co my o nich. Pomagam mu poruszać się po dziwnych ludzkich rzeczach, takich jak telefony komórkowe, karty kredytowe i dlaczego czekamy na czerwonym świetle, kiedy nie nadjeżdżają żadne samochody.

Bezpiecznie można powiedzieć, że jestem trochę przytłoczona tym wszystkim.

Ale będzie dobrze, prawda? Mam na myśli, to nie ja staję naprzeciw przestępców lub, co gorsza... Szalonych fanek elfów. Wszystko, co muszę zrobić, to pokazać przystojnemu facetowi okolicę i starać się nie zawstydzić siebie zbyt mocno w tym procesie. Co może pójść nie tak?

Trzymajcie kciuki!

Nigdy nie złożyłam podania do Akademii Istot i Stworzeń Magicznych.

Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.

Wszyscy oprócz mnie.

Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.

Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.

Może to głupota. Może igranie z ogniem.

Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.

Pewnego dnia zajmuję się marudnymi maluchami i rodzicami, którzy pracują za dużo, żeby naprawdę być rodzicami, a następnego dnia moje życie wywraca się do góry nogami i pracuję w barze dla nadprzyrodzonych istot. Może nie wiem, jak mieszać drinki, ale co dziwne, umiejętności potrzebne do radzenia sobie z niegrzecznymi dziećmi wydają się wystarczająco dobrze działać na wampiry, wilkołaki, a nawet czarownice. Dobra wiadomość jest taka, że ta praca jest interesująca, a mój szef może i jest demonem, ale jestem pewna, że pod wszystkimi tymi ponurymi minami jest totalnym mięczakiem. Zła wiadomość jest taka, że ludzie nie powinni wiedzieć o tych wszystkich magicznych rzeczach, więc teraz jestem magicznie związana z tym barem, dopóki nie przekonam ich, że nie będę o tym wszystkim opowiadać. Albo umrę, co nastąpi pierwsze. Niestety, śmierć wydaje się coraz bardziej prawdopodobna, bo ktoś mnie ściga. Nie wiem kto ani dlaczego, ale są niebezpieczni i mają magię. Więc zrobię wszystko, żeby przetrwać, a jeśli to oznacza spędzenie trochę więcej czasu z moim przerażającym, ale przystojnym szefem, to niech tak będzie. Przekonam go, żeby mi zaufał, nawet jeśli to ostatnia rzecz, jaką zrobię.

Pierwsza rzecz, którą powinnaś o mnie wiedzieć? Technicznie rzecz biorąc, jestem czarownicą. Ale jeśli zapytasz moją rodzinę, oznacza to, że powinnam być idealną małą czarodziejką: sumiennie uczestniczyć w ich dziwnych rytuałach, pracować w rodzinnej firmie, poślubić jakiegoś zatwierdzonego magicznego faceta i wyprodukować kilka uroczych czarowniczych dzieci, aby utrzymać linię krwi przy życiu. Spoiler alert: to się nie wydarzy.

Zamiast tego opanowałam sztukę unikania magicznego świata. Moja strategia? Ukrywać się za ekranami komputerów i trzymać się z dala od wszelkich dramatów. To w większości działa—dopóki biurowy palant, który przypadkiem jest także czytającym w myślach, nie postanowi wtrącić się w mój starannie zbudowany spokój. Potem pojawia się w pracy półżywy, a ja nagle jestem po uszy w magicznych kłopotach, na które się nie pisałam.

Teraz ten irytujący, czytający w myślach dupek jest przekonany, że jego problemy są moimi problemami, zaginione ciała się piętrzą, a nasze rodziny są uwikłane w ten nadprzyrodzony bałagan. Wszystko, czego chciałam, to grać w gry wideo, spędzać czas z moim kotem i udawać, że magiczny świat nie istnieje. Zamiast tego utknęłam w roli amatorskiego detektywa, radzenia sobie z wścibskimi krewnymi i spędzania zbyt dużo wymuszonego czasu z facetem, który jest jednocześnie irytujący i... dobra, może trochę intrygujący.

To? To jest powód, dla którego nie umawiam się na randki.

Jestem zwykłym kelnerem, ale potrafię widzieć ludzkie przeznaczenie, w tym także Przemienionych.
Jak wszystkie dzieci, zostałem przetestowany pod kątem magii, gdy miałem zaledwie kilka dni. Ponieważ moja specyficzna linia krwi jest nieznana, a moja magia nie do zidentyfikowania, zostałem oznaczony delikatnym, wirującym wzorem wokół górnej części prawego ramienia.

Mam magię, tak jak wykazały testy, ale nigdy nie pasowała do żadnego znanego gatunku Magicznych.

Nie potrafię zionąć ogniem jak Przemieniony smok, ani rzucać klątw na ludzi, którzy mnie wkurzają, jak Czarownice. Nie umiem robić eliksirów jak Alchemik ani uwodzić ludzi jak Sukub. Nie chcę być niewdzięczny za moc, którą posiadam, jest interesująca i wszystko, ale naprawdę nie ma wielkiego znaczenia i większość czasu jest po prostu bezużyteczna. Moja specjalna umiejętność magiczna to zdolność widzenia nici przeznaczenia.

Większość życia jest dla mnie wystarczająco irytująca, a co nigdy mi nie przyszło do głowy, to że mój partner jest niegrzecznym, nadętym utrapieniem. Jest Alfą i bratem bliźniakiem mojego przyjaciela.

„Co ty robisz? To mój dom, nie możesz tak po prostu wchodzić!” Staram się utrzymać stanowczy ton, ale kiedy odwraca się i patrzy na mnie swoimi złotymi oczami, kurczę się. Jego spojrzenie jest wyniosłe i automatycznie spuszczam wzrok na podłogę, jak mam w zwyczaju. Potem zmuszam się, by znów spojrzeć w górę. Nie zauważa, że na niego patrzę, bo już odwrócił ode mnie wzrok. Jest niegrzeczny, odmawiam pokazania, że mnie przeraża, chociaż zdecydowanie tak jest. Rozgląda się i po zorientowaniu się, że jedyne miejsce do siedzenia to mały stolik z dwoma krzesłami, wskazuje na niego.

„Siadaj.” rozkazuje. Patrzę na niego gniewnie. Kim on jest, żeby tak mną rozkazywać? Jak ktoś tak nieznośny może być moją bratnią duszą? Może wciąż śnię. Szczypię się w ramię i moje oczy zachodzą łzami od ukłucia bólu.

Czy kiedykolwiek słyszałeś powiedzenie, że nie powinno się karmić bezpańskich zwierząt, bo będą cię śledzić do domu? Okazuje się, że ta zasada dotyczy również demonów...
Nawet nie wiedziałam, że był demonem, ale teraz upiera się, że jest mi winien życie. Haczyk? Nie może odejść, dopóki nie "odpłaci się za przysługę", co oznacza, że jest zmuszony podążać za mną jak jakiś demoniczny cień. Dobra wiadomość jest taka, że będzie miał mnóstwo okazji, by mi się odpłacić.
Tylko... zaczynam się zastanawiać, czy naprawdę chcę, żeby odszedł. Zwłaszcza gdy rzuca mi to spojrzenie, które sprawia, że serce bije mi szybciej. To takie spojrzenie, które sprawia, że myślę, że może nie miałabym nic przeciwko, żeby zostać uratowana trochę za bardzo.
Jasne, ma ogon, ale jest coś w nim, czego nie mogę się pozbyć. Może to sposób, w jaki jego głos obniża się, gdy się zbliża, albo może to po prostu dlatego, że zmywa naczynia po kolacji. Tak czy inaczej, zaczynam się przywiązywać. Nie, że to ma znaczenie, bo odchodzi. Wiem lepiej niż zakochać się w demonie... Prawda?

Fae są NAJGORSZE. Jestem sobie, zajmuję się swoimi sprawami, a tu nagle, bam, zostaję wciągnięty w krąg przywołania. Szczerze mówiąc, ktokolwiek pomyślał, że przywoływanie demonów to dobry pomysł, powinien zobaczyć, dlaczego wszyscy boją się demonów. Jeszcze lepiej? Ten Fae rzuca na mnie zaklęcie, że nie mogę wrócić do domu, dopóki nie zabiję kogoś dla niego.
Osoba, którą chce, żebym zabił? Kobieta, która uratowała mi życie. Nie tylko jest dobra, ale nie mogę się zmusić, żeby ją skrzywdzić. A najgorsze? Ona też jest w połowie fae, to tylko prosi się o kłopoty. Teraz jestem uwięziony, związany własną magią, chroniąc ją, próbując ignorować, jak bardzo chcę zostać. Ale nie mogę. Muszę w końcu odejść. Prawda?