6 Book(s) Related to john shelby

„Ja, Lucas Gray, Alfa stada Ciemnego Księżyca, wyrzekam się ciebie, Sophio Roman, jako członka tego stada!”


Sophia została wyrzucona ze swojego stada za to, że przemieniła się cztery lata później, niż powinna. Sophia myślała, że to koniec jej życia, nie wiedząc, że to początek wielkiej przygody.

Dwa dni po tym, jak Sophia stała się wyrzutkiem, została zaatakowana przez starszych wyrzutków, ale uratowali ją członkowie stada Błękitnego Nieba. Sophia została później zaprowadzona do Alf i odkryła, że jest związana z obydwoma Alfami. Uciekła, myśląc, że ją odrzucą, w końcu była tylko omegą i wyrzutkiem. Ku jej zaskoczeniu, nie tylko ją zaakceptowali, ale obiecali zemstę na jej starym stadzie za to, co jej zrobili...

"Jestem wilkołakiem!" powiedziałem do niej, czując, jak serce bije mi bardzo szybko, bo naprawdę bałem się jej reakcji.

"Tak, jasne, a ja jestem wampirem!" Claire przewróciła oczami. Oczywiście mi nie uwierzyła.

Ale byłem zdeterminowany, żeby powiedzieć jej to dzisiaj, bo naprawdę wymagało to ode mnie dużo odwagi.

"Claire, nie żartuję, naprawdę jestem wilkołakiem." Próbowałem ją przekonać ponownie.

"To udowodnij," stwierdziła.

"Dobrze! Ale obiecaj mi, że nie uciekniesz!" powiedziałem do niej, a ona skinęła głową. No to nic, spróbuję! Wziąłem głęboki oddech i przemieniłem się w wilka, zamykając oczy i czekając na jej reakcję. Następne, co usłyszałem, to krzyk i dźwięk upadającej osoby. Otworzyłem oczy i zobaczyłem, że Claire zemdlała. Przynajmniej nie uciekła. Szybko przemieniłem się z powrotem w ludzką formę, podniosłem jej ciało i zaniosłem ją do domu.


Alexander w końcu znalazł swoją wybrankę po dwóch latach oczekiwania. Udało mu się zaprzyjaźnić z nią, ale jedynym problemem było, jak wyjaśnić jej, że jest wilkołakiem.

Claire myślała, że jej życie się skończyło, kiedy jej tata zmusił ich do przeprowadzki z Australii do Stanów Zjednoczonych, ale wiedziała, że czeka ją nowa przygoda.

Asher i Aspen, bliźniacy miliarderzy, potrzebują nowej uległej. W końcu znaleźli odpowiednią osobę, która okazała się ich nową asystentką, Lisą. Ponieważ nie chcą jej przestraszyć, postanowili uwieść ją, aby zgodziła się zostać ich sub.

Maya zamarła, kiedy do sali wszedł mężczyzna, na którego od razu patrzyli wszyscy. Jej były chłopak, ten, który zniknął pięć lat temu, był teraz jednym z najbogatszych biznesmenów w Bostonie. Wtedy nigdy nawet nie napomknął, kim naprawdę jest – po prostu nagle rozpłynął się bez śladu. Patrząc teraz w jego lodowate oczy, mogła tylko założyć, że ukrywał prawdę, żeby ją sprawdzić, uznał, że jest pustą lalą lecącą na kasę, i odszedł z rozczarowaniem.

Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.

– Nadal jesteś na mnie zły?

Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.

Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.

Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.

Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.

"Wszyscy won," rozkazałam przez zaciśnięte zęby. "Natychmiast."
"Jade, muszę sprawdzić twoje—" zaczęła pielęgniarka.
"WON!" warknęłam z taką siłą, że obie kobiety cofnęły się w stronę drzwi.

Kiedyś bała się mnie Organizacja Cienia, która nafaszerowała mnie narkotykami, by skopiować moje zdolności w bardziej kontrolowaną wersję. Uciekłam z ich więzów i wysadziłam cały ich obiekt, gotowa umrzeć razem z moimi porywaczami.

Zamiast tego obudziłam się w szkolnej izbie chorych, z kobietami kłócącymi się wokół mnie, ich głosy rozdzierały mi czaszkę. Mój wybuch zamroził je w szoku — najwyraźniej nie spodziewały się takiej reakcji. Jedna z kobiet zagroziła, wychodząc: "Porozmawiamy o tym zachowaniu, jak wrócisz do domu."

Gorzka prawda? Odrodziłam się w ciele otyłej, słabej i rzekomo głupiej licealistki. Jej życie jest pełne dręczycieli i prześladowców, którzy uczynili jej egzystencję koszmarem.

Ale oni nie mają pojęcia, z kim teraz mają do czynienia.

Nie przeżyłam jako najgroźniejsza zabójczyni na świecie, pozwalając komukolwiek sobą pomiatać. I na pewno nie zamierzam zacząć teraz.

– Jakie to troskliwe.

– Bella. Ton Ethana się zmienił, nabierając tej ostrzegawczej nuty, którą znałam aż za dobrze. – Faye jest teraz wrażliwa. Przeraża ją, że będziesz miała do niej żal, że to podzieli watahę. Ostatnia rzecz, jakiej chce, to żeby to dziecko stanęło między nami.

– W takim razie nie powinieneś był tego robić. – Spojrzałam mu prosto w oczy, pozwalając mu zobaczyć lód w moich. – Wróć do swojego syna.

– Do kurwy nędzy. – Przeczesał włosy dłonią. – Ile razy mam powtarzać… to było sztuczne zapłodnienie. Użyli mojego nasienia, tak, ale Faye i ja nigdy…

Bella parsknęła chłodno. Tak bezczelne kłamstwa. Jej partner miał romans z partnerką swojego brata, a cała jego rodzina pomogła wypchnąć Bellę z niczym, tylko po to, żeby zrobić miejsce kochance i pozwolić jej zająć należną pozycję. Biedny głupiec – sądził, że Bella to tylko niechciana adoptowana córka, którą łatwo zbyć i kontrolować. Nigdy nie wiedział, że komputerowym geniuszem, którego szukał, była jego własna Luna.

Skoro się skalał, Bella miała dość. Odrzuciła go i odzyskała to, co było jej, wspinając się na szczyt z pomocą Victora, który od lat potajemnie był w niej zakochany.

Kiedy Ethan próbował ją odzyskać: – Nie chcesz, żeby nasze dziecko dorastało bez ojca.

Bella uśmiechnęła się szyderczo. – Ojcem dziecka nie jesteś ty.