Wytatuowany Adonis - romans mafijny
1.3k Wyświetlenia · W toku · nicolefox859
Moja BFF wysłała przystojnemu nieznajomemu głosówkę…
Z moim tekstem, że mam ochotę wspiąć się na niego jak na drzewo.
A on po prostu. Odpisał. Właśnie teraz.
To wina psa, serio.
Gdyby ten niewychowany dog niemiecki, którego akurat wyprowadzam, miał w sobie choć odrobinę ogłady, nigdy bym tu nie wylądowała:
Z moją smyczą owiniętą wokół najpiękniejszego faceta, jakiego w życiu widziałam.
Na moje szczęście gość ma do tego dystans.
(Chociaż jego żart, że „jaki pies, taki pan”, trafia podejrzanie blisko prawdy, kiedy Rufus zaczyna ocierać się o jego nogę jak opętany.)
Zostawia mi swoją wizytówkę i uśmiech, od którego miękną mi kolana.
Wciąż nie wierzę, że to się dzieje, kiedy ja i bestie ruszamy dalej na spacer.
— Widzę, widzę… chyba ci się spodobał — oskarża mnie.
Nie myśląc i jeszcze trochę skołowana tym wszystkim, wypalam:
— Owinęłabym nogi wokół jego talii ciaśniej niż ta smycz.
WŁAŚNIE wtedy ona ujawnia, że nagrywała moją odpowiedź.
WŁAŚNIE wtedy posyła mi najbardziej diabelski uśmieszek, jaki kiedykolwiek widziałam, i mówi:
— Nie ma za co.
I WŁAŚNIE wtedy wciska mi w rękę telefon i oznajmia…
Że wysłała to nagranie do niego.
Serce podchodzi mi do gardła, kiedy na ekranie pojawiają się te trzy małe kropeczki…
Potem wiadomość.
„UDOWODNIJ.”
Z moim tekstem, że mam ochotę wspiąć się na niego jak na drzewo.
A on po prostu. Odpisał. Właśnie teraz.
To wina psa, serio.
Gdyby ten niewychowany dog niemiecki, którego akurat wyprowadzam, miał w sobie choć odrobinę ogłady, nigdy bym tu nie wylądowała:
Z moją smyczą owiniętą wokół najpiękniejszego faceta, jakiego w życiu widziałam.
Na moje szczęście gość ma do tego dystans.
(Chociaż jego żart, że „jaki pies, taki pan”, trafia podejrzanie blisko prawdy, kiedy Rufus zaczyna ocierać się o jego nogę jak opętany.)
Zostawia mi swoją wizytówkę i uśmiech, od którego miękną mi kolana.
Wciąż nie wierzę, że to się dzieje, kiedy ja i bestie ruszamy dalej na spacer.
— Widzę, widzę… chyba ci się spodobał — oskarża mnie.
Nie myśląc i jeszcze trochę skołowana tym wszystkim, wypalam:
— Owinęłabym nogi wokół jego talii ciaśniej niż ta smycz.
WŁAŚNIE wtedy ona ujawnia, że nagrywała moją odpowiedź.
WŁAŚNIE wtedy posyła mi najbardziej diabelski uśmieszek, jaki kiedykolwiek widziałam, i mówi:
— Nie ma za co.
I WŁAŚNIE wtedy wciska mi w rękę telefon i oznajmia…
Że wysłała to nagranie do niego.
Serce podchodzi mi do gardła, kiedy na ekranie pojawiają się te trzy małe kropeczki…
Potem wiadomość.
„UDOWODNIJ.”