3 Book(s) Related to cyberpunk trauma team

Pokój wydawał się zbyt gorący mimo pory roku, gdy pochylił się w moją stronę, zmuszając mnie do przyciśnięcia pleców do ściany.

„Hades, odsuń się,” wyszeptałam, ale mój głos drżał.

On powoli, celowo wciągnął powietrze, jego usta niebezpiecznie blisko mojej szyi, a potem jego ręka wsunęła się w górę, chwytając moją talię z taką pewnością, że odebrało mi dech. Zadrżałam, gdy jego palce wsunęły się pod moją spódnicę, materiał przesuwając się po moich udach jak kuszenie grzechu.

Jego skóra dotknęła mojej—ciepła, szorstka, nieustępliwa—i kolejny ostry oddech wyrwał się z moich ust, gdy jego ręka znalazła krawędź moich majtek.

Moje instynkty krzyczały, żeby go odepchnąć, walczyć, ale w momencie, gdy jego palce zakręciły się pod delikatną koronką i dotknęły mojej nagiej cipki, słowa zniknęły w moim gardle.

„Wygląda na to, że jesteś mokra, kochanie,” powiedział, głosem chrapliwym i niskim—ciemnym jedwabiem przesiąkniętym głodem.

„Nie jestem…” zaczęłam, ale nie mogłam kłamać. Nie, gdy jego palce już śledziły moje wilgotne, drżące fałdy, przesuwając się po mnie, jakby był właścicielem każdego centymetra.

„Cholera,” wyszeptał, zdumiony. „Więc naprawdę nie byłaś pieprzona…”

Spojrzał na mnie, jakbym była zakazanym prezentem, czymś cennym i nietykalnym. Ale jego ręce mówiły co innego.

„O…Odsuń się,” wykrztusiłam, ale to tylko go podnieciło. Jego druga ręka szarpnęła moją nogę, przycisnęła ją do jego talii, a potem poczułam, jak jego palec zagłębia się we mnie.

Krzyknęłam—ostry, bezdechowy, zniszczony. Jego zwykły triumfalny uśmiech pojawił się na jego ustach, a ja nienawidziłam, że nie mogłam go zetrzeć—bo wszystko, co zrobiłam, to jęknęłam.

Jego głowa przechyliła się bliżej, usta dotknęły moich, gdy wymamrotał z zabójczą pewnością, „Zawłaszczam cię, Serena. Powinnaś być moja. Tylko.”


Byłam przeklęta, tak mówili. Bez wilka. Bezwartościowa. Ciężar dla mojej rodziny i wyrzutek w samym stadzie, w którym się urodziłam.

Przetrwanie oznaczało połknięcie dumy i szukanie pracy—czegokolwiek, by uciec od szeptów i wstydu.

Ale los miał inne plany.

Trzech Alf. Moi szefowie. Wszyscy potężni. Wszyscy zaborczy. Wszyscy… moi.

Nie prosiłam, żeby być ich partnerką. Nie spodziewałam się ich dotyku, ich obsesji, ani pokręconego żaru, który zapalał się za każdym razem, gdy patrzyli na mnie, jakbym była czymś, co umierali, aby pożreć.

Ale za ich potęgą kryły się sekrety, mroczne prawdy, bolesne blizny i nawiedzone przeszłości, na które nie byłam gotowa.

A gdzieś głęboko we mnie, mój wilk poruszył się… czekając. Obserwując.

Teraz wszystko, mój los, mój wilk, moja dusza—spoczywa w moich rękach.

Ale muszę wybrać. Jedną drogę. Jednego Alfa. Jedno przeznaczenie.

Nawet jeśli to złamie nas wszystkich.

"Twoja cipka jest mokra dla nas, błaga, żebyśmy ją użyli." Jego głęboki głos przeszył mnie dreszczem.

"Chcesz tego, kochanie? Chcesz, żebyśmy dali twojej małej cipce to, czego pragnie?"

"Tak... tak, proszę pana." Wyszeptałam.


Ciężka praca Joanny Clover na studiach opłaciła się, gdy otrzymała ofertę pracy jako sekretarka w wymarzonej firmie, Dangote Group of Industries. Firma należy do trzech spadkobierców mafii, którzy nie tylko prowadzą wspólny biznes, ale są również kochankami i są razem od czasów studenckich.

Są do siebie nawzajem seksualnie przyciągani, ale dzielą się wszystkim, w tym kobietami, które zmieniają jak ubrania. Są znani jako najniebezpieczniejsi playboye na świecie.

Chcą się nią podzielić, ale czy zaakceptuje fakt, że pieprzą się nawzajem?

Czy będzie potrafiła połączyć biznes z przyjemnością?

Nigdy wcześniej nie była dotykana przez mężczyznę, a co dopiero przez trzech naraz. Czy się zgodzi?

„Wiadomości?” Zaśmiała się gorzko, zanim wstała. „Czy ty oszalałeś, Ryan? Myślisz, że oboje bylibyśmy jeszcze żywi, gdyby dowiedział się, że dziecko, na które czekał przez pięć lat, nie jest jego, tylko jego Beta? Mojego wujka?? Nawet śmierć nie byłaby wystarczającą karą za to, co zrobiliśmy!”

„Astella…” Wstałem i szybko zamknąłem drzwi do pokoju, zanim do niej podszedłem, kładąc obie ręce na jej ramionach i lekko ją potrząsając. „Musisz się uspokoić, bo ktoś może usłyszeć.”

Powoli pokręciła głową, a po jej policzkach spływały kolejne łzy. Trzęsła się w moim uścisku, a ja nie wiedziałem, czy ją przytulić. Byłem rozdarty między chęcią pocieszenia jej, a jednocześnie, jak miałem jej powiedzieć o radości, którą czułem.

Wiedza, że nosi w sobie dziecko, wywoływała we mnie mieszane uczucia. Ale w straszliwej rzeczywistości sytuacji, Alpha Liam miałby nasze głowy w swoich rękach, gdyby dowiedział się prawdy.