3 Book(s) Related to Syren's Song

„Jak to się nazywa, kiedy robię to?” zapytał Nixxon, przyciskając swoje usta do ust Vernona.

Vernon zamarł, kuszące uczucie niespodziewanego pocałunku Nixxona odbierało mu mowę.

„Pocałunek...” wyszeptał, bez tchu.

„Dobrze się czuję, kiedy cię całuję, Vernon,” wyszeptał Nixxon i... pocałował go ponownie.


Nixxon uciekł ze swojego podwodnego królestwa, desperacko pragnąc zerwać wszelkie więzi z oceanem. Ale ludzki świat nie był tą wolnością, jaką sobie wyobrażał... to była inna forma klatki. Schwytany przez Vernona, bezwzględnego szefa mafii, który wziął go za szpiega lub broń, Nixxon szybko zrozumiał, że jego przetrwanie zależy od tego, jak dobrze potrafi udawać i jak szybko może się uczyć.

Na początku Vernon widział w Nixxonie jedynie zagrożenie... dziwnego mężczyznę bez przeszłości, bez dokumentów, z nienaturalnym sposobem poruszania się. Ale im więcej go przesłuchiwał, tym bardziej frustrująco nieodparty stawał się Nixxon. Był zarówno naiwny, jak i bystry, buntowniczy, ale dziwnie zafascynowany ludzkim życiem. A co najgorsze, patrzył na Vernona, jakby był kimś, kogo warto poznać.

Zmuszony do trzymania Nixxona blisko, Vernon staje się jego niechętnym przewodnikiem po ludzkim świecie... ludzką encyklopedią; odpowiadając na niewinne, lecz niebezpieczne pytania. Co to jest głód? Dlaczego ludzie kłamią? Co to znaczy kochać?

Ale kiedy Vernon w końcu odkrywa prawdę o Nixxonie... kim jest, czym jest... stoi przed wyborem: uwolnić człowieka, którego kiedyś uważał za wroga... albo zakuć go w jeszcze ściślejsze kajdany, zanim zostanie mu odebrany.

Bo coś mu mówi, że Nixxon nie uciekał tylko przed oceanem. Coś gorszego nadchodzi po niego.

A Vernon nie wie, czy chce uratować Nixxona... czy zatrzymać go na zawsze.

„Dzień dobry, rodzinko. To mój wujek Owen, wszyscy nazywają go Reese, bo tak ma na nazwisko, a w wojsku mają takie dziwne zwyczaje. Lubi pulchne dziewczyny i dzikie seksy.”


Czterdziestotrzyletnia Helen jest świeżo po rozwodzie i próbuje odnaleźć siebie. Po raz pierwszy w życiu nie jest pod kontrolą mężczyzny. Z nieobecnym ojcem, przemocowym przyrodnim bratem i manipulacyjnym byłym mężem, miała idealną trójcę złych mężczyzn.
Oprócz nauki życia na własną rękę, stara się pomóc swoim trzem dzieciom. Jaxon zmaga się ze swoją seksualnością. Jolene odkrywa, że jej idealne małżeństwo jest dalekie od ideału. JD po prostu próbuje przetrwać liceum i dostać się do Marynarki Wojennej.
Pięćdziesięciodwuletni Owen Reese wrócił do rodzinnego miasta po dwudziestu latach służby w Marynarce Wojennej. Założył małą firmę, która w ciągu ostatniej dekady uczyniła go milionerem. Z dorosłą córką, która prowadzi własne życie, myślał, że jego dni rodzicielstwa są już za nim. Ale teraz wychowuje swoją szesnastoletnią siostrzenicę, podczas gdy jego siostra jest na misji z Lekarzami Bez Granic.
A teraz wszędzie, gdzie się obróci, widzi uroczą, pulchną recepcjonistkę z biura swojego księgowego. Nie żeby narzekał; umiera z chęci, by położyć ręce na tych pięknych, bujnych udach syreny, które nawiedzają jego sny.
Nic im się nie układa. Wszystkie jego liczne siostry ciągle się wtrącają. Jej dzieci martwią się o nią tak bardzo, że stają się niemal obsesyjne. A ona po prostu chce być szczęśliwa. I szczuplejsza.

Ostrzeżenie: zawiera przemoc w związku

Phoebe Addison poświęciła swoje życie na udowodnienie istnienia syren.
Dostaje życiową szansę, gdy zostaje zaproszona do udziału w ekspedycji badawczej na Południowy Pacyfik, ale pewnej burzliwej nocy wszystko idzie nie tak, a jej świat zmienia się na zawsze.
Znajduje to - nie, kogo - kogo szukała, ale nie wie, że on również jej szukał.
Wake jest zupełnie inny, niż się spodziewała, i dokładnie taki, o jakim marzyła. Jest piękny i niebezpieczny, drapieżnik z głębin... i nazywa ją swoją Towarzyszką.
Uwięziona i podporządkowana przez tajemnicze Enigma Labs, Phoebe będzie musiała nauczyć się oddać Wake'owi, mocy morza, jeśli mają przetrwać.
Ale jeśli im się uda... czy będzie wystarczająco silna, by przetrwać swojego towarzysza?


Powtarza pierwsze kilka nut swojej pieśni. Odpowiedź transpondera niemal brzmi oskarżycielsko: Towarzyszka.
"Towarzyszka?" Słowo to wywołuje we mnie dreszcz, a na moich policzkach pojawia się rumieniec. "Czy...czy to właśnie myślisz, że jestem?"
Oczy Wake'a, głębokie jak otchłań, szukają moich, a w jego spojrzeniu pojawia się iskra rozpoznania, która przeradza się w głód. Podnosi błoniaste ramię, a ja niepewnie wyciągam rękę, by go dotknąć.
Nasze palce się stykają i czuję dziwne, elektryczne połączenie. To tak, jakby między nami przepływał prąd, ciche zrozumienie, które wykracza poza słowa.
"Pho-ebe," warczy.
Kiwam głową, strach i coś bardziej niebezpiecznego, coś...gorętszego, sprawiają, że moje gardło wysycha. "Tak, Wake. Pokaż mi."