rejoicewriteesezeh

Poświęciłam dla niego swoją duszę, a on z uśmiechem wyrwał mi serce.

Stałam na podwyższeniu, czekając, aż Michael ogłosi mnie swoją Luną. Wysączyłam z siebie magię, własną siłę życia, tylko po to, żeby mógł zostać Alfą. Ale zamiast korony wsadził mi ostrze między żebra. „Byłaś użyteczna” — wyszeptał, patrząc, jak gaśnie światło w moich oczach. — „Ale nigdy nie miałaś szans być wystarczająca.” Mój sabat stanął w ogniu. Moja rodzina krzyczała, aż pękało serce. A ja umarłam w błocie, zdradzona przez jedynego mężczyznę, którego kiedykolwiek kochałam.

Ale śmierć nie była końcem.

Obudziłam się w ciele, które nie było moje. Słaba. Krucha. Sprzedana jak bydło do Królestwa Karmazynowego Kła — miejsca, gdzie takie jak ja czarownice pali się żywcem. Moje nowe „przeznaczenie”? Być surogatką, rozpłodową klaczą dla Przeklętego Króla, Alarica. Mówią, że jest potworem — bestią opętaną przez pradawnego demona, który rozszarpuje kobiety na strzępy.

Powinnam drżeć ze strachu. Powinnam uciekać, gdzie pieprz rośnie. Ale kiedy Król Lykanów spojrzał na mnie tymi płonącymi, złotymi oczami, demon w nim nie zaatakował. Zamiast tego wyszeptał.

On wie, czym jestem. I jest głodny.