Louisa

Zostałam odnaleziona przez moich biologicznych rodziców tylko po to, by stać się mobilnym bankiem krwi dla ich adoptowanej córki Leili, oczekiwano ode mnie, że poświęcę się, oddając krew—nawet moje serce—za każdym razem, gdy poważnie zachorowała...
Moi rodzice mnie nienawidzili, a mój własny brat mnie odurzył, grożąc mi życiem, aby zmusić mnie do poślubienia umierającego mężczyzny jako zastępstwo za Leilę.
Straciwszy wszelką nadzieję w moją rodzinę, podpisałam umowę o zerwaniu wszelkich więzi z nimi i wzięłam dużą sumę pieniędzy na inwestycję w małżeństwo.
Czego nie wiedzieli, to że byłam tajemniczym laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny, posiadającym najnowocześniejszą technologię badawczą na świecie...

"Czy kobieta powinna porzucić karierę, aby zostać gospodynią domową?"

Po siedmiu latach małżeństwa mój mąż zdradził mnie – nawet bliźniaki, które prawie umarłam rodząc, teraz stanęły po stronie jego kochanki.

Kiedy zdiagnozowano u mnie raka, opuścili mnie, gdy byłam nieprzytomna, aby świętować z inną kobietą.

Nigdy nie widziałam mojego męża tak delikatnego, ani bliźniaków tak dobrze wychowanych – wyglądali jak prawdziwa rodzina, podczas gdy ja byłam tylko outsiderem obserwującym ich szczęście.

W tej chwili żałowałam, że kiedykolwiek wybrałam małżeństwo i macierzyństwo zamiast moich ambicji.

Zostawiłam więc papiery rozwodowe i wróciłam do mojego laboratorium.

Kilka miesięcy później moje przełomowe odkrycia trafiły na nagłówki gazet.

Dopiero wtedy mój mąż i dzieci zdali sobie sprawę, co stracili.

"Kochanie, pomyliłem się – nie mogę żyć bez ciebie. Daj mi jeszcze jedną szansę!" błagał.

"Mamo, byliśmy głupi – ty jesteś naszą prawdziwą rodziną. Proszę, wybacz nam!" płakali bliźniaki.

Od pierwszego zauroczenia do przysięgi małżeńskiej, George Capulet i ja byliśmy nierozłączni. Ale w naszym siódmym roku małżeństwa, on zaczął romansować ze swoją sekretarką.

W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...

Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.

George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.

Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"

Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.

Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.

"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"

George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"

"Obawiam się, że to niemożliwe."

Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."

[Drodzy Czytelnicy, jeśli pokochaliście tę książkę, koniecznie sięgnijcie po mój nowy polecajnik: Po romansie: zabrałam dzieci i wyszłam ponownie za mąż.]

— Lisbeth, lepiej się szybko zgodź na ten rozwód! Bo jak nie, to puszczę te zdjęcia w świat i niech wszyscy twoi fani zobaczą, jak ich ukochana gwiazda z milionami obserwujących kiedyś była obmacywana przez jakiegoś starego dziada!

— Co?! — Lisbeth Whitaker poderwała wzrok, jak rażona prądem. Serce jej na moment stanęło, a w uszach zadźwięczało. Nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała.

To mówił jej mąż. Jej mąż od pięciu lat — ten sam, który zdradził ją z opiekunką, którą sama zatrudniła, żeby się nim zajmowała.

A teraz posuwał się do szantażu, żeby wepchnąć ją w rozwód i zrobić miejsce swojej kochance.

„Margaret...”
Robert jęknął imię mojej siostry, kiedy skończył we mnie.

Przez trzy lata żyłam jak żałosny cień Margaret.

Podarł mój list o przyjęciu na studia. Wmuszał mnie w jedwabne sukienki, które Margaret nosiła, zanim „umarła”. Wciskał mi do gardła tabletki antykoncepcyjne, a ja dławiłam się łzami.

Wszyscy mówili jedno i to samo: „Sophia, zabiłaś Margaret. Jesteś jej winna własne życie”.

Nawet moi rodzice pluli tymi słowami: „Czemu to nie ty zdechłaś?”

Przełykałam każde upokorzenie, zaciskając zęby i wmawiając sobie, że jeśli tylko wytrzymam wystarczająco długo, prawda w końcu wypłynie na wierzch. Że jeśli tylko wytrzymam, wreszcie spłacę ten dług.

Aż do tamtej deszczowej nocy, kiedy usłyszałam jej głos — głos Margaret — sączący się z telefonu z beztroską rozbawą:
„Och, kochanie, to był tylko żart. Kto by pomyślał, że naprawdę to łykną? Patrzenie, jak Sophia pełza u stóp Roberta jak pies, w moich ciuchach, udając zastępstwo... serio, to najlepsza rozrywka, jaką miałam od lat”.

Mój cały świat rozsypał się na kawałki.

Moje cierpienie było tylko elementem jej chorej gierki. Mężczyzna, którego kochałam, moja własna rodzina — wszyscy sprzysięgli się, żeby mnie zniszczyć, byle tylko ją rozbawić.

Popchnęłam drzwi do prywatnego pokoju. Na oczach wszystkich spoliczkowałam Margaret.

„Chcesz grać w gierki? Proszę bardzo. To gramy.”

Odwróciłam się na pięcie i cisnęłam w Roberta wyniki testu ciążowego, a on wyglądał, jakby zaraz miał oszaleć, próbując mnie zatrzymać.

„Robert, nie zasługujesz na to, żeby być ojcem mojego dziecka. Znajdź sobie inne zastępstwo — ja mam dość.”

Ciągła aktualizacja, 3 rozdziały dodawane codziennie.