Sophia

Mój narzeczony zniknął w dniu naszego ślubu. Później zakochałam się w Marcusie, upadłym i przyciśniętym do muru alfie, ale odeszłam, gdy zobaczyłam go z Isabellą.

Ze złamanym sercem wyjechałam z naszym dzieckiem. Katastrofa lotnicza sprawiła, że Marcus uwierzył, iż ja i nasza córka nie żyjemy.

Pięć lat później spotykamy się w szkole.

— Żyjesz? — Marcus wpatrywał się we mnie w szoku.

— Przykro mi, że cię rozczaruję — odparłam chłodno.

— Szukałem was obu przez cztery lata!

— A nie masz już teraz Isabelli? — zaśmiałam się gorzko.

— Nigdy o tobie nie zapomniałem...

— To koniec, Marcus.

Czy my, przeznaczeni sobie partnerzy, tym razem zdołamy się przy sobie utrzymać?