medusastonebooks

Noah
Byłem tutaj, żeby udowodnić sobie—
Ostatnia szansa na piłkę nożną, na wolność, na przyszłość, której nikt nigdy nie sądził, że zasługuję.
I wtedy go spotkałem.
Trener Aiden Mercer.
Zimny. Wymagający. Zbudowany jak legenda i dwa razy bardziej bezwzględny.
Od pierwszego rozkazu chciałem z nim walczyć.
Od pierwszego "Proszę pana" chciałem uklęknąć.
Ale to już nie chodziło tylko o grę.
Patrzył na mnie, jakby widział przez każdą maskę, którą nosiłem...
I mówił do mnie głosem, który znałem aż za dobrze.
Tym samym, który nazywał mnie "chłopczykiem" w najciemniejszych zakątkach internetu.
Teraz nie wiedziałem, czy chcę wygrać...
Czy po prostu być jego.

Aiden
Noah Blake miał być wyzwaniem.
Zuchwały, lekkomyślny rozgrywający z surowym talentem i brakiem dyscypliny.
Ale jedna wiadomość zmieniła wszystko.
Jedna noc na ObeyNet, nieznajomy z postawą i uległością wplecioną w jego słowa.
A kiedy zobaczyłem Noaha na żywo—jego ogień, jego strach, to pragnienie bycia dostrzeżonym—
Wiedziałem, że to on.
On nie wiedział, kim jestem. Jeszcze nie.
Ale już go testowałem. Popychałem go.
Łamałem go, aż błagał o to, czego przysięgał, że nie potrzebuje.
To nie miało się stać osobiste, ale każda sekunda jego nieposłuszeństwa sprawiała, że chciałem go bardziej posiąść.
A jeśli przekroczy granicę...
Upewnię się, że nigdy nie zapomni, do kogo należy.

Aslan

Przyjechałem do Akademii Crownwell na stypendium i z obietnicą złożoną samemu sobie:
Trzymaj głowę nisko. Nie wychylaj się. Przetrwaj.
Nie planowałem stawać w czyjejś obronie.
Nie planowałem zostać celem.
I na pewno nie planowałem zwrócić na siebie uwagi Garretta Williamsa.
Króla Crownwell.
Okrutnego. Nietykalnego. Pięknego w ten najbardziej niebezpieczny sposób.

Teraz szkoła śledzi każdy mój ruch. Jego kumple krążą jak sępy. A Garrett robi ze mnie pośmiewisko i zamienia moje życie w piekło w sposób, którego nie zawsze umiem pojąć — raz gorąco, raz zimno, raz przemoc, raz chaos. Wszystko naraz. I zawsze tak, żebym nie wiedział, na czym stoję.

Jedyną bezpieczną przystanią, jaką znajduję, jest Aitor.
Cichy. Dobry. Łagodny.
Chłopak, który wciąż mnie wyciąga, kiedy sprawy idą o krok za daleko.

Tyle że bezpieczeństwo nie powstrzymuje mojego serca przed galopem, gdy Garrett patrzy na mnie tak, jakbym był czymś, co chce zniszczyć… albo pożreć.
I zaczynam rozumieć:
W Crownwell dobroć to słabość.
A uwaga potrafi zabić.


Garrett

Nie przywiozłem swojej przeszłości do Crownwell.
Zakopałem ją.

Tutaj jestem władzą. Kontrolą. Strachem.
Tutaj nikt nie wie, kim kazano mi się stać — ani z czym wciąż walczę, żeby znowu się tym nie stać.

A potem wchodzi Aslan Rivers: cała ta niewymuszona doskonałość i bursztynowe oczy, które ściągają moją uwagę tam, gdzie nie powinna się zapuszczać — w tę jego uporczywą odmowę, żeby pęknąć…

Nie powinien mieć znaczenia.
Nie powinien siedzieć mi w głowie.
I na pewno nie powinien doprowadzać mnie do utraty kontroli.

Więc go naciskam. Poniżam. Ranię.
Bo jeśli nie… mogę go chcieć.

A chcieć go jest niebezpiecznie.
Ja nie bawię się w miłość.
Ja nie bawię się w słabość.
Ale Aslan to ryzyko, którego nie potrafię się pozbyć.

A jeśli dowie się, kim naprawdę jestem…
Nie wiem, czy go zniszczę —
czy spalę swój świat do gołej ziemi, żeby go zatrzymać.