Rozdział 182 182

„No… i to by było na tyle.”

Emma wygląda, jakby ją zamurowało. Po prostu patrzy na mnie, z lekko rozchylonymi ustami. Strasznie rozpraszające.

„Rusłan… Boże, tak mi przykro. Twój ojciec musi być zdruzgotany.”

„Był — i będzie, kiedy dowie się reszty. Ale to była jedyna droga. Nie mogłem zaufać Adr...