Dwa lata później

„Do widzenia, Luno.” Jeden z mieszkańców pomachał do mnie, gdy zbierałam swoje rzeczy, gotowa do wyjścia na koniec dnia.

„Do widzenia.” Odmachałam z półuśmiechem. Szybko zniknął, a na mojej twarzy znów pojawił się smutny, mało prawdopodobny wyraz.

Dotarłam do windy i chciałam nacisnąć przycisk, gd...