„To jeszcze nie koniec”

Obudziłam się z szarpnięciem, z oddechem uwiązłym w gardle, a głosy bliźniaków wciąż wisiały w powietrzu jak dogasające echo—miękkie, dalekie, jakby wołali mnie zza ściany, przez którą mogłam prawie, prawie przełożyć rękę.

Ten dźwięk nie był wyraźny, nie tak naprawdę—bardziej uczucie niż głos—ale z...