Hoofdstuk 2

Zonder een woord te zeggen trok ik mijn trouwring af en legde hem boven op de tafel. Dat gebaar zei genoeg. Ik was klaar met het nakomen van de geloften die ik aan het altaar had uitgesproken.

God weet hoe fel ik heb gevochten om hem vast te houden en te redden wat we hadden. Ik gaf hem elke druppel van mijn liefde en elke kans die ik kon. Het was niet genoeg om ons bij elkaar te houden, maar ik kan met vrede in mijn hart weglopen, wetend dat ik nooit ben gestopt voor hem te vechten tot er niets meer over was om te geven.

„Onthoud dit maar, Grey—karma heeft een vreemde manier om terug te komen. Je vader heeft je moeder verlaten voor een jongere vrouw. En nu verlaat jij mij voor een oude vlam. Ik vraag me af…” Ik keek over mijn schouder en ontmoette zijn donkere, stormachtige blik nog één keer. „Voor wie zal Natalia jou verlaten?”

Zonder op zijn antwoord te wachten liep ik weg en deed de deur achter me dicht, met een stille definitieve afronding.

Ik marcheerde naar de parkeerplaats waar mijn auto stond te wachten, deed de deur open en gleed achter het stuur.

In de achteruitkijkspiegel zag ik Grey de zaak uitstormen en op mijn auto afkomen. Zijn lange gestalte bewoog snel, bijna rennend. Heel even maakte mijn hart een verraderlijke sprong in mijn borst.

Maar ik wist nu beter. Hij kwam me niet achterna omdat hij van me hield of omdat hij ons huwelijk wilde redden. Hij was waarschijnlijk woedend om mijn afscheidswoorden over Natalia.

Met trillende handen stak ik de sleutel in het contact en startte de motor. Het geluid leek Grey alleen maar aan te zetten om sneller te gaan.

„Lily!” Zijn stem droeg over de parkeerplaats. „Lily, wacht!”

Ik schakelde in z’n achteruit en reed weg. Een laatste blik in de zijspiegel ving Grey’s gezicht. Zijn uitdrukking was een mengsel van woede en iets anders—misschien spijt. Maar het deed er niet meer toe. Na vier jaar huwelijk, ontelbare herinneringen en één dood kind had hij zijn keuze gemaakt.

Het restaurant werd kleiner in mijn achteruitkijkspiegel. Grey’s gestalte werd een stip, en verdween toen volledig toen ik de hoofdweg op draaide.

Mijn zicht werd opnieuw wazig en ik knipperde snel. Het laatste wat ik nodig had, was een ongeluk. Eén auto-ongeluk had mijn gezin al verwoest. Ik zou niet toestaan dat een tweede ook mijn leven afpakte.

In mijn tas begon de telefoon te rinkelen. Ik hoefde het nummer niet te zien om te weten dat Grey het was, waarschijnlijk om me op te bellen en tegen me te schreeuwen.

Het gaspedaal zakte onder mijn voet. Ik had geen bestemming in gedachten. Thuis was de laatste plek waar ik wilde zijn. Elke hoek van het huis dat ik met mijn man deelde, zat vol herinneringen aan hem en aan mijn dode kind. Door die deuren lopen zou alleen maar wonden openrijten die nooit echt waren genezen.

Uiteindelijk was het huis van mijn moeder de enige plek die in me opkwam.

De rit ging in een waas voorbij. Op een gegeven moment hield het onophoudelijke rinkelen eindelijk op, maar de stilte die volgde was net zo verstikkend. Zestien gemiste oproepen. Allemaal van Grey.

Al snel kwam de oude boom voor mijn ouderlijk huis in zicht. Het was dezelfde boom waar ik als kind in klom, waarbij ik mijn knieën openhaalde en haar bezorgd maakte. Nu, op mijn drieëntwintigste, was ik kapot op manieren die geen enkele pleister ooit zou kunnen herstellen.

Zodra ik de oprit opreed, sprong ik uit de auto en haastte me naar de voordeur. Met mijn reservesleutel stuntelend kreeg ik hem eindelijk open en stormde naar binnen.

Celine, de verpleegster die voor mijn moeder zorgde, stond al in de woonkamer te wachten. Op het moment dat ze me door de deur zag binnenkomen, kwam ze overeind van de lange Victoriaanse bank.

‘Hoe is mam?’ De woorden bleven in mijn keel steken terwijl een beklemmende angst zich om mijn borst sloot. Ze vocht al zo lang tegen haar ziekte, en met elke dag die verstreek voelde het alsof ze verder van me weggleed. De artsen hadden haar hooguit nog zes maanden gegeven, maar zij weigerde op te houden met vechten.

‘Ze heeft een zware ochtend gehad, Lily. De nieuwe medicatie is een aanslag op haar lichaam. Ze heeft het grootste deel van de dag geslapen.’ Celine kon de tranen die glinsterden in haar ooghoeken niet bedwingen. Ze was al jaren de privéverpleegster van mijn moeder. Ze waren zo hecht dat ze mam behandelde alsof het haar eigen moeder was, en wij waren als zussen.

Ik knikte, mijn keel zo dichtgeknepen dat ademhalen pijn deed. Uitgerekend vandaag had ik mijn moeder harder nodig dan ooit, en toch was ze misschien niet eens bij bewustzijn genoeg om met me te praten. Het voelde alsof het leven er plezier in had het mes nog eens om te draaien terwijl ik al bloedde.

‘Maar ze heeft wel naar je gevraagd,’ voegde Celine er zacht aan toe. ‘Zelfs in haar slaap roept ze je naam.’

Er kwam een brok in mijn keel.

‘Ik ga naar boven om bij haar te kijken. Dank je dat je op mam past, ook al zou je vandaag eigenlijk vrij zijn.’

Celine schudde haar hoofd met een kleine glimlach. ‘Ik zei het je toch, Lily, ik zou nog steeds voor haar zorgen, zelfs als je me niet betaalde.’

‘Dank je. Je bent echt een engel. Ik weet niet wat ik zonder je zou moeten.’

Ze reikte naar me uit en kneep geruststellend in mijn hand, waarna ze haar tas oppakte.

‘Het komt goed,’ zei ze zacht.

Ik wist een flauwe glimlach op te brengen. ‘Reis veilig naar huis. En vergeet je gordel niet om te doen.’

‘Beloofd,’ zei Celine met een knik. ‘Tot morgen, Lily.’

Met nog één laatste geruststellende blik liep Celine naar de deur en deed die zachtjes achter zich dicht.

Ik bleef even in de lege woonkamer staan en keek naar alle familiefoto’s aan de muren. Er hing er een van mam en mij. Toen mijn blik op een andere van mijn trouwdag viel, keek ik snel weg.

Ik haalde diep adem en liep de trap op. Tegen de tijd dat ik bij de vertrouwde deur van mams kamer was, bonsde mijn hart zo hard dat het pijn deed.

Mijn hand rustte op de deurknop, maar ik kreeg het niet over me heen om hem om te draaien. Een angstaanjagende gedachte hield me op mijn plek vastgenageld. Wat als ik de deur opende en haar dood aantrof?

De gedachte dat ik haar zou verliezen voelde alsof iemand mijn hart in zijn vuist fijnkneep.

Een traan gleed over mijn wang. Dat Grey om een scheiding had gevraagd, had me niet genoeg gebroken om te huilen. Op de een of andere manier had ik me staande weten te houden. Maar het idee dat ik deze deur zou openen en mam weg zou zijn, maakte me compleet kapot. Zij was de enige familie die ik nog had. Haar verliezen zou betekenen dat ik mijn hele wereld verloor.

Eindelijk raapte ik genoeg moed bij elkaar en draaide de deurknop om. De deur zwaaide open en onthulde een leeg bed.

De schok trof me als een blikseminslag, en meteen rende ik de kamer in om naar haar te zoeken.

Wat als ze uit bed was gevallen?

De afschuwelijke gedachte liet me op mijn knieën zakken. Ik keek eronder, mijn hartslag bonzend in mijn oren, maar er was geen spoor van haar.

Toen schoot een andere verschrikkelijke mogelijkheid door me heen. Wat als ze naar de badkamer was gegaan en was uitgegleden? Ik stormde naar de badkamer en duwde de deur open.

Leeg.

‘Mam?’ riep ik, mijn stem trillerig. Alleen de stilte antwoordde.

Waar was ze?