Mensenhandel

Perspectief: Ivery Clark

Waar ben ik?

Wat is er gebeurd?

Ik jammerde toen een felle pijn door mijn hoofd schoot. Mijn lichaam wiegde heen en weer door de voortdurende beweging. Waar was ik?

Ik drukte op mijn buik en trok mezelf toen overeind, in een poging op te staan. Het verre geklots van water tegen een hard oppervlak drong tot mijn oren door. Ik opende mijn ogen en zag een patrijspoort in de stalen wand van een schip.

Gisteravond liep ik op het strand en...

Fuck, ben ik net ontvoerd?

Mijn gedachten begonnen te razen en gingen allerlei negatieve gedachten en scenario's langs. Wie had me meegenomen? Wat had ik hun ooit aangedaan om zo behandeld te worden?

Ik begon hevig te schudden en mijn hele lichaam beefde van de schokken terwijl hete tranen uit mijn ogen stroomden. Mijn lichaam stond in overlevingsmodus. Ik zat op een schip op zee, en er kwam niemand om me te redden. Ik was helemaal alleen.

Ik moet hier weg.

De kamer was klein. Er stond alleen een bed in de hoek en verder niets. De deur zat waarschijnlijk op slot, daar was ik zeker van.

Ik keek naar mezelf en ik zag er nogal onverzorgd uit, maar ik droeg nog steeds dezelfde kleren als de avond ervoor. Ik bleef in evenwicht op mijn voeten en liep naar de deur, terwijl ik probeerde hem open te krijgen.

De klink gaf helemaal niet mee. Hij zat muurvast op zijn plek. Ik probeerde eraan te rukken, maar hij bewoog geen centimeter.

Alle hoop in mij stierf weg. Er was geen ontsnappen uit dit hellegat. Ik doorzocht de kamer, maar vond niets bruikbaars.

Er was absoluut niets. Ik zat in een kamer met vier muren.

Een zware stilte vulde de kamer als een laatste fluistering van de dood. Het enige waar ik nog op kon hopen, was verdrinken en sterven.

Voordat ik de situatie verder helemaal kon bevatten, hoorde ik het geluid van de deur die openging.

"W..Wie?" Mijn stem trilde terwijl ik achteruit schoof.

Een man, volledig in het zwart gekleed, liep naar binnen, met een groot geweer over zijn schouder. Hij had een dikke zwarte baard en dierlijke ogen.

"Zo te zien hebben we hier een goede vangst. Hoe heet je, meisje?" grauwde hij met een ruwe stem terwijl hij op me afstapte.

Wie noemt hij hier een meisje? Ik ben volgroeid, een meisje van negentien jaar oud. Maar mensen zeggen wel vaker dat ik er veel jonger uitzie dan ik ben, en verwarren me soms met een tiener.

Fuck, dit is niet het juiste moment om daaraan te denken. De man van middelbare leeftijd zette dreigende stappen in mijn richting, zijn blik vreemd op mij gericht.

"Blijf uit mijn buurt, anders sla ik je. Ik ben gewelddadiger dan je denkt." schreeuwde ik naar hem, terwijl ik probeerde al mijn moed bij elkaar te rapen.

Eerlijk gezegd joeg hij me doodsangst aan. Hij kwam op me af, zijn zware laarzen bonsden bij elke stap.

"Nou, dat is onbeleefd, meisje. Ik sprak je netjes aan, maar jij bent er zo eentje met pit. Je moet de regels begrijpen, nietwaar?" gromde hij dierlijk, waardoor ik ineenkromp, terwijl hij met verwilderde stappen op me af bleef komen.

Nee... nee...

"Ik zei: blijf weg!!!" Ik deinsde vol afschuw achteruit tot ik op het bed zat, met mijn rug tegen de muur.

"Schreeuw niet tegen me, trut!" Hij greep me bij mijn keel en smeet me hard tegen de grond.

Ik slaakte een kreet toen ik voelde alsof mijn bot kraakte toen ik op de grond viel. De pijn was ondraaglijk, alsof er een grote, zware steen op me werd gesmeten.

De gespierde man hing boven me en gaf me een harde klap, zodat ik sterretjes zag. "Kleine trut, waag het niet nog eens zo tegen me te praten, oké?"

Toen hoorde ik het geluid van een riemgesp die rinkelde. O god, hij ging me verkrachten.

"Meisjes met pit moeten hun lesje leren. Ik ga je in al je drie gaatjes neuken, meisje." De man grinnikte kwaadaardig, waardoor ik nog harder begon te huilen.

"Nee! Nee, ga van me af!!"

"Stop toch met spartelen, meisje, ik beloof je dat je het fijn zult vinden." Ik walgde van zijn woorden.

Plotseling voelde ik dat er meer mannen de kamer binnenkwamen en ik draaide mijn hoofd om hen met mijn wazige, met tranen gevulde ogen aan te kijken.

"Wat denk jij wel dat je aan het doen bent!?" schreeuwde een van de mannen terwijl hij op me af kwam.

Met één beweging trok hij de man boven op mij weg en sloeg zijn vuist in het gezicht van de man. "Klootzak, had ik je niet gezegd dat je niet aan de waar mocht komen die we hebben bemachtigd? Jij kunt je lul echt niet rustig houden, hè?"

W..Waar?

Noemde hij mij waar?

"Wat als ze nog maagd is? We krijgen meer geld als dat meisje maagd is, stomkop! Er is veel vraag naar dit soort op veilingen." schreeuwde hij tegen de man, waardoor de rillingen over mijn rug liepen.

E..Veiling? Waar?

Word ik verkocht? Fuck, is dit mensenhandel? Holy shit!

Een golf van angst schoot door mijn aderen; ik brak nu uit in koud zweet. Dit is niet echt! Word ik echt verkocht op een zwarte markt?

Een van de mannen greep me bij mijn elleboog en sleurde me mee naar buiten. Ik lette niet op de omgeving, omdat ik nog steeds in shock was.

Hij nam me mee naar een smalle gang en sloeg een paar keer af. En toen viel mijn blik op de doucheruimte. De douchekoppen hingen op vaste afstanden van elkaar.

Tot mijn afschuw waren er ook vrouwen, helemaal naakt uitgekleed, zodat iedereen het kon zien. Ze hadden overal blauwe plekken op hun lichaam; sommigen hadden opgedroogd bloed op hun hoofd en gezicht, net als ik.

"Uitkleden." beval de man, terwijl hij een pistool op me richtte. Echt niet. Ik ging me voor niemand uitkleden. Ik schudde mijn hoofd, mijn lippen trilden.

"Je hebt godverdomme een douche nodig, je stinkt naar bloed en vuil. Uitkleden. Nu."

Ik staarde hem verbijsterd aan. Hij wil echt dat ik me voor iedereen uitkleed?

"N-Nee. Dat doe ik niet! Ik kan dat niet!" riep ik, terwijl ik achteruit probeerde te deinzen. Maar een harde klap raakte mijn gezicht, waardoor ik duizelig werd.

"Nu doen, of ik doe het voor je, en geloof me, je gaat geen seconde ervan leuk vinden." siste hij tussen zijn tanden door. Alsof dat nog niet erg genoeg was, trapte de man me in mijn buik, waardoor ik van pijn gromde.

"Doen!"

Ik snikte. Ik wilde niet doodgeslagen worden. Mijn lichaam deed verschrikkelijk pijn, alles deed verschrikkelijk pijn. Ik wil gewoon naar huis.

Langzaam trok ik mijn kleren uit en voelde ik mijn jurk op de vloer vallen. En ik voelde de intense blik van de man die me had geslagen.

Ik was altijd verlegen geweest om mezelf naakt te laten zien, maar het wrede lot had me hard in het gezicht geslagen. Nu werd ik aangestaard door een willekeurige vieze vreemdeling. Een gangster.

Ik hoorde overal om me heen meisjes snikken; het was alsof er zout in mijn wond werd gewreven. Hun gehuil en gesnik schuurde langs mijn oren en maakte de angst en het verdriet alleen maar groter.

Waar ben ik in godsnaam in terechtgekomen?

Ik voelde mijn tranen over mijn wangen rollen terwijl het koude water van boven op mijn hoofd neersproeide. De man staarde me strak aan; zijn bedoelingen waren overduidelijk.

Ik waste mijn lichaam schoon, wetend dat er een kans was dat ik lange tijd niet meer zou douchen. Ik kan niet eens voorspellen hoe mijn leven er hierna uit gaat zien.

Hier was geen ontsnappen aan. De enige ontsnapping die een van de vrouwen zich hier kon permitteren, was de dood.

Een bottenbrekende dood.

Daarna at ik met de andere meisjes avondeten in een kleine kamer. We zaten op de vloer met borden voor ons. We mochten geen bestek gebruiken. Mijn blik werd wazig bij het zien ervan. Ik voelde me zo misselijk.

Deze mannen waren mensenhandelaars. Dit was iets dat tot iets gevaarlijks zou leiden, tot iets als de maffia.

Ik word verkocht...

Het is nu een week later en het schip vaart nog steeds op volle snelheid. Ik kon niet goed slapen; ik stond nog steeds in de chaosstand. Ik zat gevangen, ver weg van mijn vaderland—er was absoluut geen ontsnappen.

Alle mannen aan boord hadden geweren, en de vrouwen waren te bang om tegen een van hen te vechten. Ik begreep mijn lot: ik zou een seksslavin worden van een of andere maffiagangster, of ik zou terechtkomen op plekken waar vrouwen slechter werden behandeld dan dieren.

Plotseling ging de deur open en er kwam een bewaker binnen, dezelfde bewaker die me had gezegd dat ik me moest uitkleden. De blik die hij me gaf was onverschillig.

"Hoe oud ben je, meisje...?" Hij zette een stap naar me toe en ik deed onwillekeurig een stap achteruit.

Mooi niet dat ik hem mijn echte leeftijd ga vertellen.

"Ik ben eenendertig jaar oud."

De man klemde zijn kaken op elkaar en in een seconde gaf hij me een klap. "Probeer nog één keer tegen me te liegen en ik stroop je levend. Oké? Nog een keer. Hoe. oud. ben. je.?"

"Negentien..." Ik beet op mijn trillende lippen; ik wilde niet huilen voor een monster als hij.

Hij hief zijn hand opnieuw op en ik riep: "Ik spreek de waarheid!"

Eerst keek hij me verward aan en toen, in een seconde, stond zijn pokerface er weer. "Ik dacht even dat je onder de achttien was. Meisjes onder de achttien leveren een hogere prijs op bij de veiling, snap je."

Van zijn woorden moest ik bijna overgeven. Dit was ronduit walgelijk. Hij praatte alsof we een stel dieren waren waarvan het leven een prijskaartje had.

"Hoe heet je? En probeer nog eens tegen me te liegen. Dan laat ik je voelen hoe de dood is, begrepen?" waarschuwde hij me met een moordende blik.

"Ik... Ivery..."

"Ivery. Nou, je bent in elk geval mooi. Je hebt geluk dat je vandaag geveild wordt."

W-Wat!?

Veiling?