De stilte voor de storm

Thane

De vergaderruimte zit vol terwijl mijn team en ik de missie van vanavond doornemen en het plan met een vergrootglas nalopen. Bij deze inval is geen ruimte voor fouten. Onze informant weet zeker dat deze ondergrondse detentiefaciliteit op dit moment de derde in rang van de shifter-smokkelbende huisvest. Ze trekken rond en ontvoeren shifterjongens, -meisjes en -vrouwen. Sommige families stemmen er zelfs mee in hun dochters aan dat uitschot te verkopen als ze zich manifesteren als een omegawolf.

Omega’s zijn zeldzame gaven, gemaakt voor een alfa. Helaas ziet het uitschot van de aarde hen als een manier om geld te verdienen. Een shifter die wegwerpbaar is zodra ze is opgebruikt. Hoelang dat proces duurt, weet je ook nooit. Er wordt gezegd dat paren met een omega honderd keer genotvoller is dan paren met een niet-omega wolvenshifter. Ze zeggen dat er geen vergelijking mogelijk is, en precies daarom bestaan die smokkelringen.

Omega’s worden drugs voor alfa’s, waar ze niet genoeg van kunnen krijgen. Zelf zou ik het niet weten, want ik weiger om één van mijn wolvinnen in de roedel te helpen tijdens hun loopsheid. Er kunnen te veel complicaties ontstaan als ik, als Alfa van de Midnight Pack, meedoe aan een loopsheidskliniek. Gelukkig zijn er genoeg bereidwillige, gezonde mannelijke shifters in de roedel om wolvinnen door hun loopsheden heen te helpen.

Mijn behoefte aan wraak op degenen die verantwoordelijk zijn voor deze enorme, multisteden-smokkelring gaat veel dieper dan alleen het feit dat vrouwen en kinderen verdwijnen.

‘Team Delta benadert als eerste, op slot en geladen. Zij leveren dekking voor Team Fang terwijl die shiften en de keel uitscheuren van alles wat in de buurt van het complex komt, de perimeter veiligstellen en Team Alpha de kans geven het complex binnen te gaan.’ Ik werk de strategie uit en schuif mijn pionnen over de grote kaart die op tafel ligt. ‘Ik wil een sluipschutter in deze boom, die Team Alpha dekking geeft tegen eventuele wolven die langs de andere teams glippen. Onze informant zei dat de eerste verdieping alleen maar lege kamers is, doordat ze recent hun slachtoffers hebben verkocht om plaats te maken voor nieuwe.’

Bastaarden.

De ruimte barst los in gegrom.

‘We waren te laat om het te stoppen, maar we kunnen dat verdomde complex tot as afbranden en iedereen die er is afmaken,’ grom ik, terwijl mijn woede gestaag oploopt.

‘Team Fang laat hun droptassen achter in het bos rond de perimeter, en Team Alpha shift niet tenzij het nodig is. We weten niet wat voor deuren of kooien we tegenkomen. Ik heb extra C-4 meegenomen, voor het geval dat.’ Mijn bèta, Cyrus, legt het uit. Hij lijkt altijd wel een kans te zoeken om iets op te blazen.

‘Waarom zouden ze de faciliteit leeghalen, maar hun derde in rang daar houden met hun lager geplaatste klootzakken? Ze hebben dat niveau van gezag niet nodig om lege kamers te zitten babysitten in afwachting van zendingen gestolen shifters, in plaats van andere complexen te controleren of nieuwe ontvoeringsacties te plannen. Dat slaat nergens op,’ werpt hij tegen—en hij heeft gelijk.

Iemand die zo hoog in de smerige onderbuik van deze ring zit, heeft een naam. Antwoorden. Het laatste puzzelstuk is de verantwoordelijken vinden en ze langzaam uitschakelen. We hebben gehackt, we hebben getrackt, we hebben mishandeld en we hebben gemarteld, maar we hebben nog steeds geen idee wie de leider van deze klotering is.

‘Nee, dat doet het niet, maar ik weet zeker dat alles glashelder wordt zodra we in het complex zijn,’ zeg ik nuchter. ‘We redden iedereen die daar mogelijk binnen zit, en we laten die strontvlek levend,’ grom ik.

Mijn ogen flitsen goud; mijn wolf, Ronan, dringt naar de oppervlakte en hunkert naar bloed en wraak.

‘Er gaat één genezer met Team Delta en één met Team Alpha. Hopelijk zijn ze niet nodig,’ zeg ik.

Als Alfa van de Midnight Pack van La Plata, de grootste wolvenroedel die momenteel is geregistreerd, heb ik de plicht mijn roedel veilig te houden, en ik neem dat bloedserieus. Voor mijn mensen zou ik mezelf in de baan van elke kogel of elke tand zetten. Een deel van mijn roedel veilig houden is jacht maken op deze smokkelringen, de welpen redden en ze met hun families herenigen—of ze opnemen in een roedel.

Het is een lang, traumatisch proces. De meeste meisjes zijn maandenlang misbruikt. Sommigen hebben het geluk dat ze worden gered. Anderen worden verkocht of voor de lol vermoord zodra ze op hen uitgekeken zijn. Bij de gedachte wil ik kotsen, en daarna moorden—in die volgorde.

‘Trek aan en laad op,’ beveel ik, en we gaan allemaal naar de barakken om ons uit te rusten.

De rit naar het complex is intens. Ik heb veertig van mijn eliteshifters bij me, maar ik sta nog steeds strak. Ik ben voorzichtig om het onder controle te houden en duw nog een golf zelfvertrouwen door de roedelband. Hoe vaak we dit ook doen, de wetenschap dat mijn roedel gewond kan raken—of erger—blijft me achtervolgen. Ze hebben zich ervoor aangemeld, maar dat betekent niet dat hun levens minder waard zijn alleen omdat ze zich vrijwillig in de vuurlinie zetten voor hun roedel en voor anderen.

Ik ben nu al zes jaar de alfa van de roedel. Ik had niet gepland om op mijn tweeëntwintigste het alfaleiderschap over te nemen, maar mijn vader, de vorige alfa van de Midnight Pack, stapte vrijwillig terug na wat er met onze familie was gebeurd. Mijn ouders, zo overmand door verdriet, konden de roedel niet aan. Ze konden zich niet bij elkaar rapen om hun plichten te vervullen. Lang verhaal kort: mijn ouders klapten dicht en gaven het op.

Opnieuw lichten mijn ogen goud op en Ronan duwt tegen de barrière—woedend en grommend. Hij is bloeddorstig en wil wraak.

Niet verschuiven, Ronan. Je moet je woede bedwingen zodat ík kan leiden. We zijn er zo, en dan maken we ze allemaal af. We martelen de antwoorden die we nodig hebben zo langzaam mogelijk uit die klootzak. Ik duw hem terug.

“We zijn nog anderhalve kilometer. Team Fang, laat je tassen vallen en shift zodra we stoppen. Team Delta, omsingel de perimeter en stuur de sluipschutters omhoog. Cyrus, met mij.” Ik duw het door de mind-link, en we nemen allemaal razendsnel onze posities in.

Team Fang shift meteen en schiet ervandoor richting het complex. Team Alpha volgt te voet. Zelfs zonder te shiften zijn we snel. We trainen veel in de bergen waar de lucht ijler is en de hellingen steil. Jaren van training daar hebben ons een voordeel gegeven: we zijn sneller, met meer uithoudingsvermogen en kracht.

Team Delta opent meteen dekkingsvuur voor ons zodra we bij het complex aankomen. We rennen. We schieten. Sluipschutters laten de vijand onafgebroken vallen, de een na de ander. Zwarte wolven van Team Fang kennen geen genade—ze flankeren vijanden, overrompelen ze en rukken razendsnel hun kelen eruit. Met elke minuut die verstrijkt spat het bloed overal rond. We slachten ze af. Sommigen shiften en rennen richting de bergen, om vervolgens op nog een sluipschutter en meer van onze wolven te stuiten.

“Laat niemand in leven en doorzoek ze pas als ze dood zijn,” herinner ik mijn team, terwijl ik met mijn messen in man-tegen-man gevechten beland. Het ene moment snij ik kelen door, het volgende trap ik, veeg ik benen weg en steek ik mijn mes door de harten van deze stukken stront.

“Ik denk niet dat ik ooit genoeg krijg van het afmaken van deze klootzakken,” mind-linkt Cyrus, terwijl hij een laatste mes langs mijn oor laat zoeven en het in het oog van een shifter plant die achter me opkomt, waardoor die meteen neervalt.

“Niet voor niets ben je een van mijn besten. Kom, laten we die bloeddorst mee naar binnen nemen,” link ik terug, onmiddellijk beantwoord met zijn lach.

“Hoe bedoel je, een van? Ík ben de beste,” pocht Cyrus via de mind-link.

“Krijg je reet gewoon naar binnen,” grom ik; mijn geduld met hem is normaal gesproken al flinterdun.

De rest van Team Alpha stroomt snel het complex in en schiet op een paar shifterbewakers die vanuit willekeurige plekken in het gebouw naar buiten komen. Eén voor één gaan we naar binnen, vegen we elke kamer op de begane grond en verklaren we die vrij. De kamers zijn klein; in elke staat in het midden een chirurgische tafel met riemen. Ze stinken naar achtergebleven angst, seks en bloed. Er zitten bloedspatten op de muren, er is een afvoerput in het midden van de vloer, en overal liggen gebruikte naalden verspreid.

Meteen dringt het tot me door wat voor kamers dit zijn.

Het zijn onvrijwillige bronstkamers.

Monsters spuiten deze meisjes vol, riemen ze vast en nemen het geld aan van elke alfa of bèta die een shifterbronst wil ervaren.

“Hoor je dat? Ik zweer dat ik gemompel hoorde,” mind-linkt Cyrus.

We komen uit de laatste kamer en slaan een gang in. Als we de hoek om gaan, stuiten we op een kluisdeur.

“Waarom in godsnaam zouden ze hier een kluis hebben?” vraag ik, half mompelend via de mind-link. “Luister—ik denk dat hij binnen zit. We weten niet met hoeveel ze daar zijn, maar ik hoor maar één stem. Cyrus, blaas de deur.”

Dat was alles wat hij moest horen om een brede kuiltjesgrijns op zijn gezicht te toveren. Als ik hem niet kende als mijn bèta en een kille moordenaar, zou ik denken dat hij een verdomd supermodel was.

Hij stapt achteruit, plakt razendsnel de C-4-kneedstof rond de deur, sluit zijn draden aan, gaat weer achteruit en detoneert.

“Team Fang en Delta, Team Alpha gaat een afgesloten ondergrondse faciliteit binnen. Bewaak de perimeter,” instrueer ik via de mind-link.

De kluisdeur en de omliggende betonnen muur worden weggeblazen, de bewaakte ruimte in. Vier stappen door de niet-bestaande deur en een bocht naar rechts, en ik word meteen getroffen door de stank van urine en uitwerpselen. De geur is overweldigend, maar eronder hangt een vage zweem van lavendel, vermengd met een allesoverheersende stank van angst.

Die vage lavendelgeur zorgt er meteen voor dat Ronan scherper wordt, alert.

Ik voel één wolfshifter aanwezig, die meurt naar drank, rook en lichaamsgeur. Ik hoor gekreun en zie door het stof en het donker een flits van zilveren ogen—maar dat is niet het enige wat ik zie.