Hoofdstuk 8

Ik sprong bijna uit mijn stoel. Ik voelde me als een kind dat iets verkeerds had gedaan en keek met een rood hoofd naar Grace.

Grace keek me met een verbaasde blik aan en trok een wenkbrauw op. ‘Wat is er? Waarom ben je zo zenuwachtig? Waar kijk je naar?’

‘O, ik... ik was online op zoek naar tekenmateriaal, maar toen ik zocht, kwam er van alles en nog wat viezigs tevoorschijn!’ antwoordde ik.

In de video stond de mannelijke hoofdrolspeler ineens op en stortte zich op de vrouwelijke hoofdrolspeler. De vrouwelijke hoofdrolspeler gilde, waardoor ik opschrok. Ik stak snel mijn hand uit om het geluid uit te zetten en drukte zelfs op de aan/uit-knop van mijn computer.

Grace kwam binnen.

Ze keek naar het donkere computerscherm en vroeg: ‘Dus, was dat nuttig?’

‘O, ik heb het nog niet geopend.’

Grace gaf me een harde schijf. ‘Dylan draagt altijd een koptelefoon als hij deze pornofilms kijkt. Die op deze harde schijf zijn zijn verzameling.’

‘O, ik begrijp het.’

Nadat Grace weer weg was, was ik compleet in de war.

Wist ze echt niet wat voor video’s het waren, of deed ze alsof ze het niet wist?

Als ze wist wat voor video’s het waren en me toch die harde schijf gaf, maar me niet aan me liet komen, probeerde ze me dan gek te maken?

Als ze niet wist wat erop stond en Dylan kwam erachter, maar zei dat het spul bij mij was, hoe moest ik Dylan dan onder ogen komen?

Ik kopieerde snel de inhoud van de harde schijf met het label ‘Klassiekers’ naar mijn computer en gaf de harde schijf daarna terug, om te voorkomen dat Dylan het zou merken.

Er stond veel op de harde schijf en het kopiëren duurde even.

Ik trok de harde schijf eruit en wilde hem terugbrengen naar Grace in de hoofdslaapkamer. Op dat moment hoorde ik haar tegen Dylan zeggen: ‘Dylan, we zijn al zoveel jaar getrouwd en hebben nog steeds geen kinderen. Mensen roddelen altijd achter onze rug om.’

Toen ik dat hoorde, kneep mijn hart samen. Dacht ze eraan om mij haar te laten helpen een baby te krijgen?

Elke keer als kinderen ter sprake kwamen, sloeg Dylans stemming meteen om. Ongeduldig kaatste hij terug: ‘Of we kinderen hebben of niet, is onze zaak. Waarom zou het ons schelen wat anderen zeggen?’

‘Wat zeg je nou?’ zei Grace. ‘Voor vrouwen is dat anders. Is het niet de missie van een vrouw om kinderen te krijgen? Een vrouw zonder baby in haar buik wordt door anderen bespot.’

Dylan vroeg: ‘Waarom ben je de laatste tijd zo bezig met kinderen? Vooral sinds Nolan is gekomen. Ben jij...?’

Ik dacht: Dylan, je bent niet helemaal dom.

Ik kon Grace’ gezichtsuitdrukking niet zien of weten of haar gezicht rood was geworden van schaamte, maar ik hoorde haar zachtjes bitsen: ‘Waarvoor?’

‘O, niets.’

‘Ik zeg je, Dylan, je kent mijn temperament. Met zijn onhygiënische gewoontes had ik hem, als ik nog dezelfde was als vroeger, allang eruit geschopt,’ zei Grace.

Wat in hemelsnaam!

Dus in Grace’ ogen was ik iemand die onhygiënisch was.

‘Praat zachter, laat Nolan het niet horen,’ waarschuwde Dylan.

‘En wat als hij het hoort? Dit is mijn huis! Ik wil jou ook je gezicht laten houden, zodat Nolan jou kan prijzen als hij weer naar huis gaat. Maar jij, jij verdenkt mij ervan dat er iets tussen hem en mij speelt.’

‘Schat, het spijt me,’ bood Dylan snel zijn excuses aan. ‘Ik ben je echt uit de grond van mijn hart dankbaar. De afgelopen dagen heb je Nolan lekker eten en drinken gegeven, zoveel kleren voor hem gekocht...’

‘Ja, en ik wil ook met hem naar bed!’ zei Grace sarcastisch.

Opeens klonk er van binnen een klap, waarschijnlijk sloeg Dylan zichzelf.

‘Grace, ik had ongelijk. Eh, om terug te komen op het kindervraagstuk: heb jij ideeën?’ vroeg Dylan.

‘Ik wil IVF proberen, wat vind jij?’ zei Grace.

Dus dat was waar Grace al die tijd aan had gedacht, en ik zat hier mee te luisteren en te speculeren.

‘Eh, misschien moet ik eerst proberen mijn gezondheid te verbeteren?’ vroeg Dylan.

‘Hoeveel jaar slik jij al supplementen voor je nieren zonder resultaat? Ik heb rondgevraagd. Dit is simpel. Denk erover na,’ antwoordde Grace.

‘Oké, oké...’

‘En moeten we Nolan morgen naar de slaapzalen laten verhuizen?’ vroeg Grace.

‘O, wees aardig voor hem. Omdat we hebben afgesproken dat hij hier mocht intrekken, moeten we hem toch minstens één semester laten blijven, toch? We kunnen hem toch niet na nog geen vier jaar laten stoppen?’ kaatste Dylan terug.

‘Dylan, ik had oorspronkelijk ingestemd dat hij vier jaar mocht blijven, maar wat jij net zei was onredelijk, toch?’

‘Heb ik je niet al mijn excuses aangeboden? Schat, ik had ongelijk.’

Al snel hoorde ik het geluid dat ze allebei op het bed vielen, waarschijnlijk probeerde Dylan Grace te sussen.

Ik keek naar de externe harde schijf in mijn hand en dacht aan wat Grace net had gezegd. Hoewel ik vermoedde dat ze het misschien expres had gezegd, gaf het me alsnog een heel ongemakkelijk gevoel.

Terug op mijn kamer verstopte ik de externe harde schijf, pakte schone kleren, ging naar beneden om te douchen en ging vroeg terug naar mijn kamer om te slapen.

Om negen uur lag ik al in bed. Misschien was het de uitputting van de colleges op de universiteit; zodra ik mijn ogen sloot, hoorde ik mezelf snurken.

Rond een uur of elf werd ik ineens weer wakker.

Ik woelde in bed en kon niet meer in slaap vallen. Meteen stond ik op, zette mijn computer aan, deed mijn koptelefoon op en keek een film die ik van de harde schijf had gekopieerd. Daarna opende ik Facebook en zag ik een vriendschapsverzoek van Emily.

Emily was best knap. Slank postuur, fijne trekken; vooral als ze haar haar in een paardenstaart bond, straalde ze een jeugdige schoonheid uit.

Op de middelbare school had ik eraan gedacht om haar te versieren, maar toen hoorde ik dat ze Kyles vriendin was geworden, dus hield ik afstand.

Van onze middelbare school waren alleen wij vieren op deze universiteit terechtgekomen. Omdat Kyle niet meer met haar samen was, moest haar als vriend toevoegen wel kunnen.

Nadat ik haar verzoek had geaccepteerd, stuurde ze een smiley en reageerde toen.

Emily: [Nog steeds zo laat op?]

Omdat ik een film keek, had ik geen zin om te chatten. Ik antwoordde.

Nolan: [Nee.]

Emily: [Ik hoorde dat je niet op de campus in de slaapzalen zit. Heb je familie hier?]

Ik wilde niet nog eens antwoorden, maar het voelde onbeleefd. Het kwam ook nog eens zo uit dat de film spannend werd en ik mijn ogen niet van het scherm kon houden, dus antwoordde ik [Ja].

Emily zat op Facebook via haar telefoon en stuurde me een spraakbericht: “Nolan, laten we morgenavond een wandeling maken. Ik ken hier niemand, het is zó saai.”

Ik antwoordde meteen.

Nolan: [En Kyle dan?]

Emily: [Ik zei het toch, we zijn uit elkaar. Begin niet meer over hem!]

Het geluid van de film werd steeds harder en begon me te irriteren.

Ongeïnteresseerd typte ik terug.

Nolan: [En Gavin dan?]

Emily: [Kijk nou naar hem. Als ik met hem naar buiten ga, denken mensen dat ik een kind ontvoer. Wat is er, Nolan? Vind je me niet goed genoeg voor jou?]

Ik dacht: ‘Nu heb je het ineens over goed genoeg zijn, wat heeft dat voor zin? Ik wil geen vervanging voor Kyle zijn.’

De film werd steeds heftiger.

Ik hield het niet meer vol en begon, zonder dat ik wist waarom, over Emily te fantaseren en me voor te stellen dat ze intiem met me was.

Ik stuurde haar een bericht.

Nolan: [Ik ga slapen. Morgen les.]

Nog voordat ze kon antwoorden, zette ik mijn computer uit, draaide me om in bed en viel in een diepe slaap.

De volgende ochtend, toen ik wakker werd, herinnerde ik me dat ik moest opruimen.

Ik kleedde me aan en liep naar mijn bureau. Ik keek onder het bureau; de vloer zag eruit alsof hij net gedweild was, en zelfs het wc-papier dat ik gisteravond had weggegooid was weg.

Blijkbaar was Grace weer binnen geweest. Hoe kreeg ze het toch voor elkaar om al mijn gênante rommel te vinden?

Ik verliet stilletjes de kamer, keek om me heen en zag Grace niet. Ik rende de trap af, stormde de badkamer in en pakte mijn tandenborstel om te gaan poetsen.

Plotseling kwam Grace binnen met een dweil in haar hand, schoof strak langs me heen en zette de dweil naast het toilet. Terwijl ze wegliep, zei ze: "Let op je gezondheid. Je bent nu een universiteitsstudent, en toch denk je de hele dag aan dat soort dingen."

Als jij deze rotzooi niet had veroorzaakt, zou ik er dan zo aan toe zijn?

Mijn gezicht werd rood, ik poetste mijn tanden fanatiek en deed alsof ik niets had gehoord.

Na het ontbijt verliet ik gehaast het huis. Onverwacht botste ik, net toen ik bij de deur kwam, op Chloe en de Associate Vice-Chancellor met hun kind; ze stonden blijkbaar op het punt hem naar school te brengen.

Geen wonder dat ze om mijn nummer had gevraagd maar geen contact had opgenomen. Haar zoon was terug.

"Jij bent Nolan, toch?" De persoon die voorop liep was de Associate Vice-Chancellor. Hij vroeg het me.

"Hallo, Associate Vice-Chancellor!" Ik maakte nerveus een buiging naar hem, terwijl mijn gezicht rood werd.

De Associate Vice-Chancellor knikte. Ik vermoedde dat hij dacht dat ik gewoon een plattelandsjongen was die nog niet veel van de wereld had gezien, en dat het normaal was dat ik van mijn stuk raakte als ik hem ontmoette. Wat hij niet wist, was dat ik zijn vrouw al had vastgehouden en haar lange tijd had gekust.

Chloe voelde zich waarschijnlijk een beetje schuldig, bang dat de rector iets zou opmerken aan mijn blozende gezicht. Ze zei snel: "Dit kind is lang, maar erg verlegen."

De Associate Vice-Chancellor knikte en zei toen tegen mij: "Jonge man, studeer hard. Stel Dylan niet in verlegenheid. Hij is een talentvol persoon op onze school."

"Oké."

"Ga dan naar de les."

"Ja, Associate Vice-Chancellor!"

Ik maakte opnieuw een buiging en ging er snel vandoor, met bonzend hart, alsof ik maar net aan een ramp was ontsnapt.

Die twee pasten perfect bij elkaar, een gelukkig gezin. Ik raakte er alleen maar meer van overtuigd dat ik geen kans maakte bij Chloe.

Misschien was gisteren gewoon een bevlieging, en plaagde Chloe me alleen maar.

Toen ik in het klaslokaal aankwam, was de docent er nog niet en zat iedereen op zijn telefoon.

Veel studenten stonden in groepjes te kletsen en te lachen, sommigen zaten te dollen. Ik keek rond en zag het meisje op wie Kyle het gemunt had daar staan, met haar rug naar mij toe, afstandelijk en trots.

Haar elegante lichaamsvormen waren vaag zichtbaar.

Ik kon het niet laten om naar haar toe te lopen en haar van een afstandje stiekem te bekijken.

Ze was niet uitzonderlijk mooi, maar ze was erg charmant.