Hoofdstuk 5
O mijn god!
Ik had anderen wel eens zien zoenen en dacht dat het gewoon een oprecht, teder aanraken van lippen was. Ik had nooit geweten dat er zoiets bestond als tongzoenen.
Wat meer is, ze gebruikte haar tong om de mijne te plagen, en toen volgde mijn tong de hare haar mond in.
In het begin voelde het alsof ze op mijn tong zoog als op een lolly. Ze tuitte haar lippen en bleef aan mijn tong zuigen, maar toen beet ze echt in mijn tong en liet ze niet meer los.
Het was tegelijk comfortabel en een beetje pijnlijk.
Ik klopte zacht met mijn hand op haar slanke middel, om haar het signaal te geven dat ze los moest laten.
Maar haar armen om mijn nek spanden zich nog strakker aan, en ze liet mijn tong nog steeds niet los.
Van deze gelegenheid gebruikmakend stak ik ondeugend beide handen uit en greep ik met kracht haar borsten vast.
Ze liet plotseling mijn mond los, trok mijn handen hard weg, fronste en berispte me zacht: "Ga niet te ver, jij stoute jongen."
Daarna bukte ze om de plastic zak op te pakken en draaide zich om om weg te gaan.
Toen ik zag dat ze echt boos was, schrok ik en stak snel mijn hand uit om haar arm vast te pakken. "Chloe, wees niet boos. Ik verloor net even de controle. Ik durf het de volgende keer niet."
"Wat, je denkt al aan een volgende keer?" vroeg Chloe.
"Nee, nee..." zei ik.
"Goed, je mag niemand vertellen wat er vandaag is gebeurd, begrepen?" zei Chloe.
Ik knikte snel, terwijl ik dacht dat zolang zij niemand iets vertelde, ik het in mijn hele leven nooit zou noemen.
Vervolgens zwiepte Chloe sierlijk haar haar opzij en zei tegen me: "Goed, ik ga terug."
Hoewel ik nog steeds met tegenzin was, durfde ik mijn geluk niet verder te tarten en kon ik alleen maar met een "Oké" antwoorden.
Misschien vond ze juist mijn domme, versufte blik echt leuk.
Ze stak haar hand uit om aan de deurknop te draaien, draaide toen haar hoofd en zei: "O ja, geef me je telefoonnummer. Misschien heb ik je in de toekomst thuis nog eens ergens bij nodig!"
Ik gaf haar snel mijn telefoonnummer.
Nadat ze de beveiligingsdeur had geopend, mompelde ze iets als "kleine viezerik" en liep snel naar buiten.
Ik deed de deur dicht en sprong meteen een gat in de lucht van vreugde.
Inderdaad, wat je bewust probeert te doen mislukt vaak, maar wat je niet zoekt komt vaak vanzelf aanwaaien.
Net toen ik me zenuwachtig voelde over mijn gevoelens voor Grace, kwam Chloe naar me toe.
Hoewel ze zich heel terughoudend gedroeg, wist ik in mijn hart dat als de lont eenmaal was aangestoken, een explosie onvermijdelijk was.
De hele namiddag stuiterde ik door de woonkamer, niet in staat mijn opwinding te bedwingen, en ik zong zelfs een paar regels.
In de namiddag kwamen Grace en Dylan samen terug. Na het werk kochten ze een heleboel boodschappen in de supermarkt, en Grace ging meteen de keuken in om te koken.
Dylan ging naast me op de bank zitten en zei zachtjes: "Nolan, ik ben echt blij dat je gekomen bent. Ik heb eindelijk weer het gevoel dat het een thuis is."
Eerst begreep ik niet wat hij bedoelde en ik knipperde hem aan.
Dylan glimlachte en zei: "Toen jij er niet was, aten Grace en ik of in de kantine of gingen we uit eten. De keuken werd bijna nooit gebruikt. Ik meen het, dit is de eerste keer dat de koelkast helemaal vol staat."
Ik kon het niet ontkennen en glimlachte wat ongemakkelijk, terwijl ik zei: "Dylan, ik weet echt niet hoe ik jou en Grace moet bedanken. Als ik in de toekomst ga werken en geld verdien..."
"Begin niet over geld tegen mij!" onderbrak Dylan me; hij wist duidelijk wat ik wilde zeggen. "Nolan, wij zijn met z’n tweeën uit ons kleine dorp die universitair student zijn geworden. Ik ben al met Grace getrouwd, dus ik kan verder weinig doen. Als jij later succesvol bent, moet je teruggaan naar het dorp en iedereen helpen. Laat de mensen daar niet denken dat we ze vergeten zijn."
"Dylan, maak je geen zorgen, ik zal de vriendelijkheid die anderen mij hebben betoond nooit vergeten!" zei ik.
Tijdens het eten zaten we bij elkaar, net als met de lunch, en Grace begon met Dylan te kletsen.
Tegelijkertijd stak haar voet onder de tafel alweer naar voren.
Ik weet niet of zij het was of dat ik te ver van de tafel af zat, maar deze keer raakte haar voet alleen de rand van mijn stoel.
Tot mijn verbazing, terwijl Dylan niet keek, wierp ze me zelfs een felle blik toe.
Ik liet snel mijn hoofd zakken en schoof met beide handen mijn stoel een stukje naar voren.
Haar voet kroop steeds verder langs mijn been omhoog, en toen hij eindelijk stilhield, zag haar gezicht er een stuk tevredener uit.
Ze zeggen dat overspel verleidelijk is, maar waarom voelde het alsof Grace degene was die met míj speelde?
Aan de andere kant: zo onder de tafel door haar geplaagd worden, me schuldig voelen tegenover Dylan, en voortdurend bang zijn dat hij ons zou betrappen... die lichamelijke en geestelijke reactie was eigenlijk best aangenaam.
Als Chloe niet precies op dat moment was opgedoken, had ik zeker mijn hand uitgestoken om Grace’ kuit aan te raken.
Na het eten ging Dylan naar boven om te lezen, en ik ging ook terug naar mijn kamer om de komende vakken door te nemen. Na een tijdje hoorde ik het geluid van een douche uit de hoofdbadkamer komen, en dat herinnerde me eraan.
Morgen is de eerste dag van de militaire training, dus ik moet vroeg rusten.
Ik pakte wat kleren uit de kledingkast en ging snel naar beneden naar de badkamer. Op het moment dat ik de deur openduwde, stond ik verstijfd van wat ik voor me zag.
O mijn god!
