Hoofdstuk 3
Toen ik Grace dit hoorde zeggen, voelde ik me ontzettend beschaamd. Ik wilde het liefst in een gat kruipen.
Ik wierp stiekem een blik op Grace en zag dat ze haar tas al op tafel had gezet, voor me was gaan staan, me van top tot teen had opgenomen en knikte: “Niet slecht, heel knap, echt goed! Ik heb nog nooit voor iemand zoveel kleren gekocht. Vanaf nu moet je thuis naar me luisteren.”
Mijn onrustige hart kwam eindelijk een beetje tot rust, en ik knikte snel en zei tegen Grace: “Dank je wel, Grace.”
Grace glimlachte en ging met de gekochte kleren naar boven.
Dylan boog zich meteen naar me toe en fluisterde in mijn oor: “Het is goed. Mijn jaarsalaris is dertigduizend, en Grace beheert het geld. Eerst gaf ze alleen geld aan haar eigen familie. Ze is zelden bereid om kleren voor jou te kopen. Onthoud: wat Grace je ook geeft, neem het gewoon aan. Het is allemaal mijn geld!”
Ik knikte ongemakkelijk, maar ik dacht: ‘Dylan, je bent nog steeds universitair hoofddocent, heb je er nooit bij stilgestaan waarom Grace zo gul is tegen mij?’
Dylan nam me van top tot teen op, stak toen zijn hand uit en klopte op mijn schouder, en zei: “Nolan, nu zie je eruit als een echte student!”
“Dylan,” fronste ik en zei zacht, “dit is te duur. Eén set kleren kost net zoveel als onze uitgaven op het platteland van meerdere maanden.”
“Hé, waar fluisteren jullie twee over? Een geheim gesprek achter mijn rug?” Grace kwam van boven naar beneden, glimlachend en ons plagerig.
Dylan legde snel uit: “Wie zou het in zijn hoofd halen iets slechts over jou te zeggen? Nolan zei alleen dat hij in zijn hele leven nog nooit zulke mooie kleren had gezien, maar dat ze echt oncomfortabel zitten.”
“Hmpf, dat laat alleen maar zien dat jij niet attent genoeg bent. Jij leeft goed in de stad en zorgt nooit voor je broer. Schaam je je niet om dat te zeggen?” kaatste Grace terug.
“Ik heb er niet goed over nagedacht.” Dylan draaide zich naar mij toe en zei: “Nolan, Grace is zo goed voor je. Als je later geld gaat verdienen, vergeet dan niet goed voor haar te zorgen!”
Ik glimlachte ongemakkelijk en antwoordde: “Dat zal ik, dat zal ik zeker.”
Grace tuitte haar lippen en liep rechtstreeks naar de keuken.
Dylan vroeg me alle kleren terug naar mijn kamer te brengen. Nadat ik ze in de kledingkast had gelegd, leunde ik tegen de muur en raakte ik in diepe gedachten.
Dylan behandelde me goed, maar Grace had mijn zwakte ontdekt, als een verzamelaar die zijn pronkstuk onderzoekt, en speelde voortdurend met mijn emoties.
Wat moest ik doen?
Misschien was Dylan voorbestemd om in dit leven bedrogen te worden, maar die persoon moest ik niet zijn!
Hoewel ik eindeloze fantasieën over Grace had, en zelfs had voorgesteld om gisteravond seks met haar te hebben, moest ik toch vasthouden aan een basisprincipe van moraal.
Ik besloot hun te vertellen dat ik terug zou verhuizen naar het studentenappartement.
Grace maakte snel de lunch klaar en riep me naar beneden om te eten.
We zaten met z’n drieën in een driehoek, met Dylan in het midden en ik tegenover Grace.
Ik had net een paar happen genomen en stond op het punt het over verhuizen te beginnen,
Toen Grace plotseling tegen Dylan zei: "O, ik heb vandaag met Chloe gesproken over je professorbeoordeling. Ze zei dat de regels strenger worden en dat je misschien voor een jaar uitwisseling naar een andere universiteit moet om kans te maken op promotie."
Tegelijkertijd voelde ik iets langs mijn been omhoog kruipen. Ik keek snel naar beneden en zag dat Grace haar voet vanaf de overkant van de tafel naar me uitstak.
Ze had haar katoenen pantoffels uitgedaan en droeg doorzichtige kousen; haar teennagels waren rood gelakt, en daarmee plaagde ze me.
Mijn hart begon meteen te razen, en ik leunde naar voren, bang dat Dylan het zou merken.
Ze was echt brutaal. Zo uitdagend was ze vanmorgen bij het ontbijt niet.
Nu, met Dylan pal naast haar, deed ze zó stout. Genoot ze van dit soort spanning?
Dylan antwoordde somber: "Het probleem is dat zelfs als ik voor een jaar uitwisseling naar een andere universiteit ga, er geen garantie is op promotie."
"Dus je geeft het op?" vroeg Grace.
Dylan voegde eraan toe: "Onder de universitair hoofddocenten word ik als jong beschouwd. Volgend jaar bevorderd worden tot hoogleraar vereist sterke connecties. Tenzij de schoolleiding zelf naar mij toekomt en me duidelijk vertelt dat een jaar uitwisseling aan een andere universiteit me een professoraat oplevert, dan pas zal ik het overwegen."
"In dat geval kunnen we ze misschien omkopen," stelde Grace voor.
"Zelfs als je wilt geven, hebben we niet genoeg geld," zei Dylan.
"Dat hangt ervan af wat we geven," antwoordde Grace.
Dylan keek haar verrast aan en vroeg: "Wat geven?"
Grace gaf me met haar voet een zacht duwtje, en ineens begreep ik het—ze wilde mij aan Chloe geven.
In plaats van me gebruikt te voelen, voelde ik stiekem opwinding.
Grace wierp me een blik toe en zei tegen Dylan: "Maak je daar maar geen zorgen over. Ik praat later wel met Chloe."
Na de lunch gingen we ieder naar onze kamers om te rusten, maar ik kon totaal niet slapen. Mijn hoofd zat vol gedachten aan Grace, niet aan Chloe.
Ik fantaseerde zelfs dat Grace, nadat Dylan in slaap was gevallen, misschien naar mijn kamer zou komen. Wat ze tijdens de lunch onder de tafel deed, gaf me het gevoel dat ze tot alles in staat was.
Maar het bleek dat ik het mis had. Ze kwam de hele middag niet naar mijn kamer. In plaats daarvan gingen ze allebei samen naar het werk.
Toen ze weggingen en ik zag hoe Grace innig Dylans arm vasthield, voelde ik een steek van jaloezie.
Ik liep mismoedig naar beneden, van plan naar het sportveld te gaan om te kijken of er iemand aan het basketballen was.
Zodra ik buiten kwam, dwarrelde er iets van boven naar beneden en landde op mijn hoofd. Ik stak mijn hand op, pakte het en haalde het naar beneden; het bleek een nogal vreemd voorwerp te zijn.
Het was een stuk rode driehoekige stof, met aan elk van de drie hoeken een rood bandje. Eerst dacht ik dat het een masker was, maar toen besefte ik het—het was een string!
Ik keek omhoog en zag Chloe over het balkon hiernaast leunen, haar wangen licht rood. Ze glimlachte en zei: "Jij bent Nolan, toch? Sorry, mijn ding is gevallen."
