Rozdział 22: Zbawiony, tylko po to, by się pożegnać

Nora’s POV

„Czy to naprawdę ty?” – mój głos załamał się, ledwo słyszalny szept, gdy wpatrywałam się w jego znajomą twarz.

Przenikliwe spojrzenie Aleksandra zatrzymało się na moim. „To ja.”

Zmniejszył dystans między nami zdecydowanymi krokami, klękając obok mnie jednym płynnym ruchem. Jego palce s...