Rozdział Sto sześćdziesiąt jeden

Rosabel kontynuowała: „On po prostu miał taką aurę, wiesz? Miał też taki wyraz w oczach, jakby był kłopotami szukającymi miejsca do zdarzenia. Jakby jego oczy nigdy nie przestawały obmacywać pokoju, szukając czegokolwiek, co mogłoby go wyprowadzić z równowagi...” Zatrzymała się na chwilę. „Pamiętam ...