Rozdział 130

Lincoln

„Nie.” Słowa wybuchły z moich ust jak wulkan w momencie, gdy zostaliśmy sami. Ktoś opuścił namiot i to właśnie tam teraz byliśmy, ja skulony, bo namiot był za mały, bym mógł się wyprostować, a ona siedziała po turecku na podłodze, drżąc, gdy poruszała kostkami w za dużych butach.

„Co się s...