rozdział 225

Aurora

Minęły dwa dni.

Nie—trzy. Teraz jestem tego niemal pewna.

Czas nie płynie normalnie w pokoju bez okien. Rozciąga się i zwija w sobie, staje się czymś gęstym i niepewnym. Mierzę go tacami z jedzeniem. Bólem w plecach, gdy się budzę. Tym, że światło z małego żyrandola nad moją głową nigdy si...