Rozdział 47

Słyszałam, jak Tristan wołał za mną, jego długie kroki odbijały się echem w szpitalnym korytarzu, gdy próbował mnie dogonić.

　　"Ateno!" Jego głos miał ten rozkazujący ton, który używał, gdy oczekiwał, że ludzie go posłuchają.

　　Nie zatrzymałam się. Szedłam dalej, teraz szybciej, moje obcasy stukając...