บทที่ 41 - แม่ของฉันเรียกฉันว่า Lex

ข้าตรงไปยังห้องพักส่วนตัว วิ่งขึ้นบันไดทีละสามขั้น—ข้อดีของการมีขาที่ยาว

ข้าไม่ยอมขึ้นลิฟต์ เพราะเชื่อว่ามันจะเสียเวลา อะดรีนาลีนและความตื่นเต้นพลุ่งพล่านอยู่ข้างในจนแทบจะล้นออกมา

สภาให้เวลาข้าหนึ่งชั่วโมงเพื่อจัดการเรื่องเล็กน้อยของข้า—เวลาที่พอดีสำหรับการช่วยเอมิลี่ให้พ้นจากสถานการณ์ลำบากของเธอ

“อ...