บทที่ 32 - ลิงก์เพื่อน

"เจ้ามันโง่สิ้นดี!" โกสต์คำรามก้องในหัวข้า มันตะกุยตะกายอยากจะออกมาเต็มแก่ มันโกรธข้าที่เสียสมาธิ "เจ้าโง่เง่าได้ถึงเพียงนี้เชียวรึ?" มันยังคงพร่ำด่าข้าไม่หยุด "มองไม่ออกรึไงว่านางกำลังปั่นหัวเจ้าเล่น? ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าจะหลงกลแผนงี่เง่าของนาง ใครๆ เขาก็มองออกตั้งไกลแล้ว!"

"ข้า..." ข้าส่ายห...