บทที่ 1899

หลังจากหัวเราะอยู่พักหนึ่ง เขาค่อยๆ หยุดหัวเราะ

เลียมลุกขึ้นช้าๆ เขาวางมือน้อยๆ ของเขาบนตัก และก้มใบหน้าน่ารักของเขาลง "จริงๆ แล้ว ผมมีความสุขมาก"

ลิต้าก้มหน้าลง "..."

คุณชายน้อยทั้งสองนั่งเงียบอยู่ข้างๆ กันครู่หนึ่ง

หลังจากความเงียบผ่านไปสักพัก ลิต้าพูดอย่างลังเล "เลียม บอกผมสิ มันเป็นไปได้มั้ย...