บทที่ 39 ประทานโทษ

ฉันยืนมองแม่น้ำที่ไหลผ่านซึ่งไม่มีทางไหลย้อนกลับ เราสองคนมายืนอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ตอนนี้ว่าที่เจ้าบ่าวของฉันกำลังพูดกับคนในสายด้วยใบหน้าเครียด ฉันจึงทักหาเพื่อนในกรุ๊ปไลน์ นัดแนะให้คืนนี้ออกมาเจอซึ่งคำตอบที่ได้คือโอเค พวกนางคงรู้ว่าฉันกำลังแย่ เพื่อนแท้ย่อมไม่ทิ้งกันเสมอ

“ไม่ได้เจอกันนาน เปล...