บทที่ 26 บทที่ 25 รู้แล้วรู้รอด

"กลับบ้านหรือจะนอนนี่" เสี่ยกวินเอ่ยถาม ซึ่งตอนนี้เวลาก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่าได้ ยังดีที่น้องคลีนบอกว่าจะนอนกับย่าขา ทุกอย่างจึงไม่มีปัญหาอะไร

"รินง่วงแล้ว" ฉันบอกพร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลายชั่วโมงที่ฉันนั่งทำบัญชี ซึ่งเสี่ยกวินก็ช่วยทำด้วย แต่ด้วยความที่ว่ามันคลั่งค้างถึงสองเดือนกว่ารายรับร...