Rozdział 149 Wysoki alarm

~Hermes~

Wychodzę na zewnątrz, pozwalając, by nocne powietrze otuliło mnie, i w końcu wypuszczam oddech.

Kilka minut temu prawie zrzuciłem Natalię z kolan, gdy miała czelność usiąść tam, uśmiechając się, jakby posiadała mnie na własność. Wciąż nie mogę uwierzyć, jak blisko byłem utraty kontroli — i...