Śmiertelny

Świat wrócił do ostrości naraz — za jasno, za wyraźnie, zbyt prawdziwie. Huk bitwy runął na mnie jak fala: warczenia, krzyki, dudnienie łap, trzask kulek z wilczej jagody, które wciąż gdzieś zza naszej linii wystrzeliwały jak z karabinu.

Gdzieś wśród zgliszcz Willow pomagała Juniper, ranni wyrzutko...