Rozdział 240

Aurora

Po śniadaniu prawie się nie odzywał.

Nie musiał.

Jedno jego spojrzenie – chłodne, nie do odczytania, jakby patrzył na obraz, a nie na człowieka – wystarczyło, żeby wszystkie słowa utknęły mi w gardle. Skończył jeść dużo wcześniej niż ja, wstał bez najmniejszego szmeru. Tylko odłożył serwet...