rozdział 236

Aurora

Minęło już ponad półtorej godziny — tego byłam pewna.

Czas w niewoli płynął dziwnie, rozciągał się w jednych miejscach, w innych się zapadał, ale ta jazda… ta była jak bez końca. Taki cichy, duszący odcinek, przy którym każda minuta drapała mnie po nerwach jak zardzewiały gwóźdź.

Zaryzykow...