Rozdział 153

Aurora

Spojrzałam na nią i czekałam.

Komnata wydawała się niemożliwie cicha, jakby nawet kamienne ściany wstrzymywały oddech. Moje tętno dudniło w uszach, wolno i ciężko, każde uderzenie rozciągało chwilę coraz bardziej.

"Ona jest..." zaczęła przywódczyni, po czym się zatrzymała.

To jedno zawaha...