Rozdział 108: Xavier POV

Gdy tylko przekraczam próg, wiem.

Nie muszę widzieć, jak jej policzki są zarumienione ani jak ramię Cade’a opada nisko wokół jej talii, a jego palce leniwie kreślą kółka na jej biodrze, jakby wciąż czuł echa tego, co się wydarzyło. Nie muszę zauważać, jak jej głowa opada na jego ramię, oczy półpr...